Nianią być...

Poszukiwany, poszukiwana....

2012-01-23T19:12:00.004+01:00

Ostatnio bardzo zawirowało, zakręciło się w moim życiu...
W skutek tego szukam podopiecznego/nej na 8h - 9h/dziennie.

Dlatego z tego miejsca witam na moim blogu wszystkich rodziców, którzy biorą pod uwagę współpracę ze mną.
Mam nadzieję, że ten blog będzie pomocny w nakreśleniu Państwu tego, kim jestem :) Z prawej strony znajdują się ETYKIETY, które ułatwią tematyczne zapoznanie się z treścią całej stronki.

Pozdrawiam i z nadzieją czekam na kontakt. Dane do kontaktu również są po prawej stronie :)

Agnieszka

Metamorfoza wagowa i nie tylko :)

2011-10-16T22:24:00.002+02:00

Pozostawiam to bez komentarza...

Rok 2008

Rok 2009 po schudnięciu 13kg ale jeszcze ze starą fryzurką

Rok 2010 po zmianie fryzury

Rok 2011 dalsze zmniejszanie się :)

Magiczna kraina Jeziora Pile

2011-10-16T16:25:00.017+02:00

Niania też człowiek, odpocząć czasem musi...

Wakacje spędziliśmy w Warszawie. I dobrze, bo pogoda była raczej marna, jak na wymarzony urlop. Jednak to nie oznacza, że nie mieliśmy urlopu, o nie! odpoczynek należy się każdemu :)
01.09 wyruszyliśmy więc do Bornego Sulinowa, malowniczego miasteczka utworzonego w miejscu, gdzie onegdaj stacjonowały wpierw wojska niemieckie a po II wojnie światowej wojska radzieckie. Dokładnie na południowym krańcu województwa Zachodnio - Pomorskiego, tuż nad brzegiem jeziora Pile, wchodzącego w skład Pojezierza Pomorskiego. 20 km od Szczecinka i około 450 km od Warszawy.

Coś więcej o Bornym Sulinowie:
Historia
fotki z miasta

Dlaczego akurat tam?
Bo to właśnie tam ponad 5 lat temu moja szalona mama postanowiła się wyprowadzić, uciekając od wielkomiejskiego szumu i zgiełku, szukając ciszy, spokoju i wytchnienia.

No więc pojechaliśmy, załadowaliśmy samochód i w drogę. Broki został pod czujnym i troskliwym okiem teściowej a Roksi pojechała z nami. Mimo naszych obaw zniosła ponad 7h podróż bardzo dobrze.
Spędziliśmy u mamy pełne 2 tygodnie. Pogoda była jak marzenie, nie każdy w tym roku może się pochwalić udaną pogodą podczas urlopu :))))
A co robiliśmy? Jak spędzaliśmy wolny czas? Poniżej zamieszczam fotki z naszego pobytu u mamy i filmiki kręcone tel komórkowym :)

Wrzosowiska Kłomińskie, jedne z największych w Polsce, niestety zarastają lasem:

Jezioro Pile w Bornym Sulinowie:

Roksi jest płochliwą sunią, więc kiedy pierwszy raz zobaczyła jezioro to nam zwiała gdzie pieprz rośnie, bo przecież ona nie cierpi kałuż a tu na domiar złego taaaaaka wielka ta kałuża.... :))))) Ale dała się namówić na bliższe oględziny i nawet rozsmakowała się w pływaniu.

Grzybobranie głównie polegało na zbieraniu kurek, bo jakoś inne grzyby się przed nami chowały haha :) ale zdarzały się ravkowi wyjątki ;)

Byliśmy też w Czaplinku, całkiem przyjemna okolica:

To właśnie w Czaplinku Ronia odkryła rozkosz z kopania dołów :)

Pływaliśmy też tramwajem wodnym po jeziorze Trzesiecko w Szczecinku i trochę pokręciliśmy się po mieście. Była z nami moja mama :)

Jeździliśmy też na rowerach a Roksi biegła z nami bardzo posłusznie. Ewidentnie ta forma rekreacji podobała się jej najbardziej :)

Generalnie baaardzo odpoczęliśmy, mama nas rozpieszczała jak mogła.

Wróciliśmy do domu w środę wieczorem a już w piątek rano wyjechaliśmy na 4 dni do Basi, mojej teściowej, na działkę koło Zalewu Zegrzyńskiego. Tym razem zabraliśmy również Broczka :)

A oto Wrzosowiska już nie Kłomińskie a Borkowe ;)

Szalone zabawy a potem odpoczynek na powietrzu :) Zwierzaki były szczęśliwe, jednak taki dom z ogrodem to jest fantastyczna sprawa.

Broczek luzem zszokowany przestrzenią:

Ciężko pracujący ravko hehe ;) Czasem mu się zdarza...

Nad Zalewem Zegrzyńskim między Rynią a Starymi Załubicami, tam, gdzie rzeka Rządza wpływa do Zalewu:

O zmierzchu jeszcze na dworze ale zaraz później wieczorne relaksowanie się :)

Na fotkach nie ma mojej teściowej chociaż pstryknęłam jej kilka zdjęć z ukrycia ;) Basia nie chce się pokazywać i jakoś nie dowierza nam, kiedy jej mówimy, że wygląda fantastycznie... ech... kobiece kompleksy i dylematy...

Po powrocie rzuciliśmy się w wir pracy... Szybko przyszedł Październik a z nim wielkie zmiany... O tym innym razem :)

Dukan czyli stosować czy nie stosować?

2011-08-22T19:00:00.001+02:00

Ktoś ma jeszcze wątpliwości czy zastosować dietkę Dukana?

Oto kilka moich spostrzeżeń obalających wypowiedzi i teorie dietetyków tak strasznie trzęsących się o swoje posadki i dochody :)

1) Moje nerki od dnia rozpoczęcia diety nie uległy żadnym negatywnym zmianom.
2) Moja wątroba nadal ma lekko podwyższone próby ale nie bardziej niż przed rozpoczęciem przygody z Dukanem, natomiast przestała mnie boleć, nie miewam ataków i dużo rzadziej mi puchnie.
3) Moje serce złapało powera i od dnia rozpoczęcia diety do dzisiaj odnotowałam tylko jeden skok tętna do 110 i ciśnienia do 160/95 a kiedyś bywały takie siupy po kilka razy w miesiącu. Mam siłę wejść normalnie bez zadyszki po schodach i dużo mniej przeszkadza mi upał i duchota.
4) Moja skóra nie rozlazła się i nie ma żadnych dodatkowych rozstępów nad te, które mi wylazły kiedyś, kiedyś jak mnie Pani dietetyk odchudzała po swojemu z ogromnym efektem jojo.
5) Włosy przestały mi wypadać a paznokcie wyraźnie poprawiły swój wygląd i są dużo mniej łamliwe niż przed Dukanem.
6) Nie jestem też bardziej nerwowa niż przedtem jak to sugerują niektórzy, że nadmiar białka w organizmie powoduje wybuchowość.
7) aaaa i zapomniałam o mojej Hiperinsulinemi, która przestała dawać objawy, cukier mi już nie spada jak głupi po posiłkach ale dopiero pod koniec Września potwierdzę to badaniem z obciążeniem glukozą.

A jakie są minusy diety Dukana, które zauważyłam?

1) kłopoty z koncentracją i spowolnienie procesów twórczych, myślowych - ponoć odwracalne kiedy wróci się do węglowodanów. Mnie pomagają w utrzymywaniu formy krzyżówki, które rozwiązuję pasjami.
2) Koszty utrzymania wzrosły znacząco, bo dieta do tanich nie należy.
3) No i ten negatyw finansowy a pozytyw wizualny i psychiczny - wszystkie ciuchy są do wymiany włącznie z butami bo mi noga o cały rozmiar zmalała :)

Myślę, że plusy niwelują minusy...

A ile schudłam do dzisiaj?
Biorąc pod uwagę dietę, którą stosowałam dwa lata temu to wygląda to następująco:

W 2009 roku schudłam ze 106kg do 93kg czyli 13kg
Dukana zaczęłam stosować dokładnie 10.01.2011 z wagą wyjściową 93kg
Dzisiaj ważę 72kg czyli od Stycznia schudłam 21kg a od Listopada 2009 roku 34kg!
Zostało mi jeszcze 7kg do zgubienia :)

Nowe gniazdko

2011-08-22T17:59:00.001+02:00

Nooo i po remoncie już dawno a ja jeszcze nic nie napisałam w tej sprawie...
Łatwo nie było ale się dokonało dzięki fantastycznemu fachowcowi, którego namiary podam chętnym z Warszawy i bliskich okolic :) POLECAM bo na prawdę facet jest rzetelny, terminowy i mega dokładny i co ważne nie zdziera.

Więc tak to teraz wygląda:

Także teraz mamy o wiele więcej miejsca niż przed remontem, wszystko nowe i jest super :)

Pazurki niani ważna sprawa

2011-06-07T11:18:00.003+02:00

DROGIE NIANIE!

Apeluję do Was o NIE OBGRYZANIE PAZNOKCI!

Dla mnie to osobiście duży szok, kiedy widzę kobietę z paznokciami pożal się Boże... Jak dorosła osoba może doprowadzić swoje dłonie do stanu katastrofy? Jak w takich warunkach argumentować dziecku, że obgryzanie paznokci to nie najlepszy sposób na rozładowanie emocji? Jak można powiedzieć o takiej kobiecie, że jest zadbana i schludna? A taka przecież powinna być niania...

Odkąd zajęłam się pośrednictwem zgłaszają się do mnie różne osoby w sprawie pracy i niestety z przykrością stwierdzam, że duża część z nich to panie z bardzo zaniedbanymi, wręcz okropnymi paznokciami. jak to się mówi kolokwialnie, każdy pazur z innej parafii, czyli poszarpany zębami, skórki pozadzierane, często rozkrwawione, zgrubiałe i o zgrozo brud za tymi szczątkami paznokcia! FUJ!

Dlatego mój apel do niań ale nie tylko....

TO NIE MUSZĄ BYĆ PAZNOKCIE Z ŻURNALA ale niech będą równe, bez zadziorów, takie, żeby nie wzbudzały obrzydzenia a jak są pomalowane, to niech to będzie zrobione porządnie a nie jakieś obskubane resztki lakieru z przed tygodnia, co to go jaśnie pani nie miała czasu zmyć. Bo zadbane dłonie to wizytówka każdego człowieka. Skoro niania nie potrafi zadbać o siebie to jak zadba o podopiecznego? Przecież to od razu budzi wątpliwości i wstyd kogoś takiego za proponować rodzicom...

Przykład zadbanych dłoni dla porównania własnych:

Prywata już była, teraz coś o dzieciaczkach

2011-06-06T21:53:00.001+02:00

Zacznijmy od Kubusia, który jest najnowszym "nabytkiem".

Jest trochę nieśmiałym chłopcem. Bardzo przywiązany do swojej mamy, więc gdyby to od Niego zależało, nie miałby niani :) nie,. nie... to nie oznacza, że się nie lubimy, tylko Kubuś przeżywa chwile rozłąki i zdecydowanie bardziej odpowiada mu sytuacja, kiedy bawimy się we trójkę :) Identycznie jak jeszcze do niedawna było z Antosiem.

A Antoś...

wydoroślał, usamodzielnił się bardzo i zaakceptował na 85% rozstania z mamą na rzecz bycia z nianią :) Dużo pomogła wiosna, cieplejsze i dłuższe dnie oraz miłość Antosia do placów zabaw.
Tak to było wczesną wiosną:

Natomiast Jerzyk to w 100% fantastyczny chłopczyk. Dziecko rozwija się idealnie. Jest taki słodki, że ma się ochotę schrupać Go w całości :) Uwielbiam ten jego błysk w oku, to jak "łobuzuje", jak się śmieje i jak szaleje całym sobą po moim coraz mniejszym ale nadal miękkim ciele :) Przypomina mi z charakteru małego Mikusia, mojego ulubieńca.

Może dlatego pałam do Niego tym szczególnym rodzajem przywiązania...

Szkoda, że nie mogę Go Wam pokazać w pełnej krasie...

Zabiegany Maj

2011-06-06T21:18:00.000+02:00

Majówka minęła pod znakiem Roxi, długich spacerów, nauki czystości i treningu zostawania w domu tylko z Broczkiem. Nie powiem żeby było łatwo i poszło jak po maśle... O ile spacery nawet bez smyczy wypadły pomyślnie a nauka zostawania w domu powiedzmy nie najgorzej to sikania tylko na dworze nie można było zaliczyć do sukcesów. Roxi jest bardzo emocjonalną sunią, po przejściach, w trudnym wieku psiej nastolatki, więc o ile nie siusiała nam z "nie wytrzymania" to niestety popuszczała z radości, z ekscytacji. Musieliśmy włączyć do nauki czystości również elementy wyciszenia i nie pobudzania jaj entuzjazmu. No i w końcu udało się! Dzisiaj, na dzień 06.06.2011 mogę powiedzieć, że od dwóch tygodni ani razu nie zdarzyło się jej popuścić ani w mieszkaniu ani na klatce :) Zuch dziewczynka!

No ale Maj to nie tylko Roxi...
To przede wszystkim praca i bieganie po sklepach za meblami i za sprzętem RTV i AGD. Wybraliśmy też fachowca,. który podjął się trudnego wyzwania jakie przed nim roztoczyliśmy. Także remont startuje z końcem Maja a my kupujemy nowe łóżko, nową kabinę natryskową, nowy kran, nowy fotel, nowy TV, lodówkę i zmywarkę. Również będą nowe meble pod wymiar, moje biuro i funkcjonalny schowek. Ech... kupa roboty, wiec zawijamy rękawy i czas rozpocząć wielką przemianę naszego gniazdka.

I tutaj również rodzinka próbowała wtrącić swoje trzy grosze co zakończyło się ostrą wymianą zdań ( nie awanturą ale taką nie fajną dobitną rozmową ). W efekcie czego dowiedziałam się ciekawej konkluzji pod swoim adresem a mianowicie, że jestem chciwa,pazerna i nastawiona do życia materialistycznie, bo.... UWAGA! kupiłam lodówkę za bajońską sumę 2000zł, potrzebuję zmywarki chociaż można zmywać ręcznie a w ogóle to lepiej by było gdybyśmy trzymali ciuchy na gwoździu a pieniądze wydawali na podróże.... no cóż... każdy ma swoje priorytety w życiu, ja tutaj chciwości nie dostrzegam.... aaa no i na koniec jeszcze usłyszałam, że jestem złą kobietą, bo mam swoje zdanie a powinnam siedzieć cicho, najlepiej tak cicho jak arabskie żony....
jednym słowem potwór nie synowa.... Uff... dobrze, że teść nie miał za dużego wpływu na proces wychowawczy mojego ravka, bo strach pomyśleć co by z Niego wyrosło...

Kwiecień miesiącem ważnych decyzji

2011-06-06T20:12:00.001+02:00

Jak to po ślubie bywa, zaczyna się nowy etap życia, który postanowiliśmy rozpocząć od powiększenia rodziny.... i od remontu generalnego w mieszkaniu.

Tak więc po kilku burzliwych tygodniach intensywnych poszukiwań znaleźliśmy w końcu naszego nowego członka rodziny!
Przedstawiam Wam Roxi, naszą malutką psinkę - dziewczynkę :)

Dokładnie 29.04.2011 o godzinie 19:00 podpisaliśmy umowę adopcyjną z Fundacją Viva psy niczyje i zabraliśmy naszego bąbelka z hotelu dla bezdomnych psów :)
W dniu przejęcia opieki nad Roxi nasza psica miała 7 miesięcy.

Przylgnęła do nas od razu i będzie z nami do końca swoich dni. Już nikt jej nie wyrzuci, nie odda i nie będzie bił...
Broki pokochał ją nie od razu ale dużo szybciej niż się spodziewaliśmy. Fakt, Roxi uwielbia koty, uwielbia małe dzieci i w ogóle uwielbia cały świat :) Jest mega pozytywną psicą i niech taka zostanie....

A co do remontu...
Na tym etapie rozglądaliśmy się za wykonawcą.

Marzec - miesiąc miłości :)

2011-06-06T19:50:00.000+02:00

W Marcu nie wiele się działo zawodowo, bo pochłonięta byłam przygotowaniami do ślubu a potem samym ślubem.
Ceremonia była bardzo skromna, tak jak chcieliśmy, choć nie obyło się bez komentarza w rodzinie, wszak tak bywa, że inni chcieliby za młodych wszystko sami zadecydować. Na szczęście My, będąc świadomi własnych potrzeb i spełna rozumu, nie daliśmy się ponieść fantazji najbliższych. W końcu to przede wszystkim nasz dzień...

18.03.2011 godzina 12:3o Pałac Ślubów W Warszawie

Przygotowania, czyli tuż przed wyjściem z domu:

Przed USC:

W Pałacu Ślubów, na Starym Mieście w Warszawie:

No i po wszystkim...

Po ślubie pojechaliśmy do naszego domu, gdzie był skromny tort, który razem jako mąż i żona pokroiliśmy :)

Oczywiście na tym nie koniec atrakcji...
Długo by tłumaczyć zawiłości, które spowodowały, że ślub braliśmy w piątek, bez gości, bez rodziny, tylko z najbliższymi osobami, które jednocześnie były świadkami. Ale przyjęcie oczywiście się odbyło, tyle że w sobotę i w niedzielę, a co! Zaprosiliśmy gości do fantastycznej restauracji Le Cedre, o której swego czasu wspominałam na tym blogu. Było wyśmienite, Libańskie menu, pyszne Libańskie wino i jak przystało na Tego typu orient był również taniec brzucha zamówiony specjalnie tylko dla nas i naszych gości.

od 10 Stycznia do dnia ślubu byłam chudsza o 10kg! Oczywiście dietę trzymam nadal :)

Luty - nowy podopieczny

2011-06-05T19:08:00.000+02:00

Do Alberta już nie chodzę. Za pośrednictwem mojej Agencji Jego rodzice znaleźli nową nianię, której zadaniem jest codzienny odbiór małego z przedszkola i pozostanie z Nim do powrotu mamy z pracy.
Na horyzoncie pojawił się jednak kolejny chłopczyk :) Kubuś. W Lutym miał 9 miesięcy i tak jak Antoś przeżywa dość silny lęk separacyjny. Kubusiem opiekuję się w piątki.
Antoś jednak coraz lepiej znosi rozłąkę z mamą. Walczy natomiast z silna alergią i AZS :( Biedulek, tak go swędzi....
Jerzyka tez dopadła pokrzywka i alergie.
Generalnie więc dzieciaczki rosną jak na drożdżach i jest z Nimi coraz fajniejszy kontakt :)

LUTOWY ANTOŚ :)

Styczeń - prywatnie

2011-06-02T22:25:00.000+02:00

Styczeń to również ważny, wręcz przełomowy miesiąc w moim prywatnym życiu.

Zaczęło się od samego początku, 04.01.2011 pojechaliśmy z ravkiem do USC i zaklepaliśmy sobie termin ślubu. 18.03.2011 - bardzo mało czasu! Panika w rodzinie :)

Ale to nie wszystko...

10.01.2011 rozpoczęłam kolejną, bardzo poważną walkę z moją nadwagą. Tym razem plan jest do końca, czyli do osiągnięcia wagi prawidłowej. Dieta Dukana - bo obserwuję efekty na innych :)
Jeśli Wam się wydaje, że to takie proste zacząć odchudzać się na Dukanie to jesteście w dużym błędzie... Pierwszy tydzień to był istny horror! Organizm stanął dęba i dał mi popalić... aż myślałam, że nie dam rady ale.... no właśnie :) Dałam i efekty są piorunujące, wyniki badań rewelacyjne i samopoczucie cudowne :) W Styczniu schudłam 7kg!

Styczeń - zawodowo

2011-06-02T22:10:00.002+02:00

Zima w pełni, ja latam do Jerzyka i do Antosia i szukam sobie kolejnego podopiecznego.
Już nie opiekuję się Albercikiem :( Jako dwulatek poszedł do przedszkola i świetnie sobie radzi. Jeszcze w Grudniu spędzaliśmy razem dwa pełne dni w tygodniu a teraz mam je wolne i poświęcam ten czas na rozkręcanie Agencji.
Dawno Wam nie pokazałam jak "wydoroślał"... Pięknie sygnalizuje potrzebę załatwiania się i już nie nosi pieluszek :) Wszak w Lutym skończy drugi roczek, doroślak już z Niego :)
Także poniżej wstawiam kilka Jego zimowych fotek:

Z tym jedzeniem to nadal mizernie... mały niejadek

Jak widzicie chłopak z Niego na schwał :)

Tak więc moja przygoda z Alim pomału dobiegła końca. Teraz czas najwyższy utulić w ramionach nowego maluszka...

wiele się działo...

2011-06-02T21:55:00.000+02:00

Najwyzsza pora nadrobić zaległości w pisaniu bloga :)
Nazbierało się tematów, oj nazbierało... Dlatego będę pisała w krótkim czasie posty w kolejności wydarzeń, którymi chcę się z Wami podzielić.

Nianią być...

2010-12-21T19:32:00.008+01:00

"Nianią być..." to od teraz już nie tylko moja dg, to również Agencja opiekunek dziecięcych. Od Stycznia rusza wieeeelki mailing informacyjny na portalu niania.pl Teraz zaczyna się nowy, II etap mojej kariery zawodowej :) A będą kolejne...

W każdym razie...
Długo dumałam, długo planowałam ale dopięłam swego i teraz pośredniczę nie tylko w znalezieniu odpowiedniej niani ale również pomagam w ich legalnym zatrudnieniu.
Z tego jestem dumna.

W tym miejscu muszę podziękować mamie Antosia, która podzieliła się ze mną wieloma pomysłami, które realizuje z powodzeniem we własnej firmie. ANIU JESTEŚ WIELKA!

Od teraz dodaję nową etykietę do bloga. Nianią być... agencja. To będą posty dotyczące agencji. Natomiast w etykiecie o zawodzie niani nadal będą pojawiały się notatki moje osobiste, jako niani, na temat tego zawodu.

Niania na Roztoczu, czyli Październikowy urlop

2010-12-17T23:34:00.002+01:00

Roztocze to piękna kraina na Zamojszczyźnie.
Pojechaliśmy żeby pobyć sami, w ciszy, spokoju, daleko od domu, od obowiązków, od stresów dnia codziennego...
Rav przygotował wiele niespodzianek...

Pierwszego dnia, zaraz po zakwaterowaniu się w naszym apartamencie, poszliśmy rozejrzeć się po okolicy, czyli spacer w deszczu po Zwierzyńcu, bo właśnie w tym miasteczku zakotwiczyliśmy. Pogoda była fatalna. Zimno okropnie, deszcz... ale co tam...

Drugiego dnia przyszedł czas na zwiedzenie Zamościa. Miało padać ale prognoza się nie sprawdziła :) Deszczu nie było, za to temperatura nas nie rozpieszczała. W każdym razie Zamość podobał się nam niezmiernie. Szczególnie Park Miejski i Starówka. Tam też usłyszałam piękne wyznanie miłości :) Tak potrafi tylko mój rav... pełen romantyzm... Oczywiście był też wyśmienity obiad w na prawdę fajnej restauracji Bohema na Rynku wielkim. Baaardzo klimatyczne miejsce...

A to kilka zdjęć właśnie z Zamościa:

Kolejnego dnia pojechaliśmy do zagrody w Guciowie. Tam nabyliśmy pyszny miód z Nawłoci i zwiedziliśmy ową zagrodę, czyli jakby skansen pokazujący jak kiedyś mieszkali i żyli chłopi zamojscy.

Stamtąd wybraliśmy się bryczką, przez Roztoczański Park Narodowy na Floriankę a tam ciekawostką jest hodowla Koników Polskich...

W drodze powrotnej zaliczyliśmy słynne Stawy Echo, które latem obfitują w tłumy turystów a w Październiku były już wyludniałym miejscem jednak nadal urokliwym...

kolejne dni to wycieczka piesza na Bukową Górę, gdzie trzeba się było wspiąć pod dość strome wejście, wiodące przez Roztoczański Park Narodowy. Rav zachwycał się lasem, w który nie ingeruje człowiek a ja marzyłam, żeby stamtąd jak najszybciej uciec :) Było zimno, szaro, ponuro i te powalone drzewa... brrr... Dopiero na górze poprawił mi się humor.

Była też aleja Dębów i piękne, urokliwe miejsce czyli Szumy na Tanwii...

Na koniec, już w drodze powrotnej, zaliczyliśmy Starówkę w Lublinie. Tam też mieszka moja serdeczna koleżanka, która miała troszkę żalu, że jej nie odwiedziliśmy ale to nie ze złej woli tylko z późnej pory i z rychło zbliżających się korków związanych z 01.11 :)

Wróciliśmy pozytywnie nakręceni, nawdychani świeżym, choć zimnym powietrzem. Bardzo zakochani i tylko żałowaliśmy, że jednak nie zdecydowaliśmy się na zabranie Broczka, który został co prawda pod troskliwym okiem Basi, mamy ravka ale mógł spokojnie z nami pojechać, bo warunki lokalowe mieliśmy wyborne. Następnym razem pojedziemy z kotem :)

niania w wolnym czasie

2010-09-25T21:11:00.000+02:00

Bycie nianią to bardzo wdzięczna praca ale też wyczerpująca. Ponieważ niania na co dzień musi mieć oczy dookoła głowy, nerwy ze stali i sporo sił fizycznych, to koniecznie powinna zadbać o racjonalny odpoczynek. W innym wypadku wypali się błyskawicznie.
Dla mnie, takim miłym relaksem jest wypad za miasto, na działkę i spędzenie czasu w gronie najbliższych a w szczególności z moim ravkiem. Obowiązkowo zabieramy ze sobą kota, pakujemy się w samochód i po godzince jesteśmy już wśród lasów, nad wodą, daleko od miasta, od zgiełku, od obowiązków i budzika. Jedynie z laptopem rozstać się nie potrafię :)

Tak sobie siedzieliśmy, cieszyliśmy oczy widokiem wrzosów i płuca świeżym powietrzem, że nie poczuliśmy jak nasze spodnie wciągają całą wilgoć z ławki :) Wszak lało ostatnio solidnie...

Wróciliśmy do domku, żeby się przebrać a tam Brokuś urządzał harce na ulubionych przez niego schodach...

Kicia po ostatnich wypadkach, mimo tylko jednego sprawnego błędnika, biega po schodach bardzo sprawnie, co nas niezmiernie cieszy :)

Spędziliśmy sporo czasu razem, we dwoje... Na co dzień często się mijamy, często nie ma czasu na wspólne nic-nierobienie, na zwykłe bycie razem...

Byliśmy na działce dwa dni. Czas szybko mija, niestety... Wróciłam do "swoich" maluszków wypoczęta, z nowymi siłami do wspólnych zabaw. Kolejny wypad za miasto planujemy w Październiku. Może tym razem Nałęczów i Spa? zobaczymy, gdzie nas przyjmą z kotem...

Odsłona piąta - Antoś

2010-09-22T15:32:00.002+02:00

A Oto wspomniany przeze mnie wcześniej Antoś :)

To miły ośmiomiesięczny chłopczyk o śmiesznie ciemniejszej grzywce i figlarnie, lekko odstających uszkach, co dodaje mu nie lada uroku.
Spotykamy się cztery razy w tygodniu po 4h. Na razie mocno trzymamy się mamy Antosia, ze względu na Jego silny lęk separacyjny ale są dni, że pozwalamy Jej na chwilkę od nas odsapnąć.
Antoś jest na etapie prób do pozycji na czworaka, jedzenia zupek przygotowywanych pieczołowicie przez mamę i fascynacji wszelkimi sprzętami użytku kuchennego. Ma wiele ciekawych zabawek i książeczek a także hamak :)

No i nie zgadniecie jakie zwierzątko ma Antoś w domu...
nazywa się Sopel...

A oto i to cudo:

Prawda, że uroczy? Ciekawa jestem kiedy mi się "trafi" dziewczynka z pieskiem? :)

Ale wracając do Antosia...

Uwielbia plac zabaw i oczywiście huśtawkę, chociaż mina na fotce wydawałoby się, ze mówi z goła zupełnie co innego...

Znów chłopiec :)

2010-08-22T20:31:00.000+02:00

Mam nowego podopiecznego, jak zwykle chłopca :) Start jutro o 10:00. więcej informacji i fotki w najbliższych dniach :) Dzisiaj mogę zdradzić jedynie, że ma na imię Antoś :)

Kocie oko wyzdrowiało :)

2010-08-02T20:24:00.003+02:00

Już trzeci dzień nie zakraplam Broczkowi łezek:)
I nic się nie dzieje. Mruga pięknie, zamyka, otwiera. Wszystko wróciło do normy. Żadnego zaczerwienienia, żadnego pocierania.
Nasz koci chirurg aktualnie jest na urlopie. Wraca w przyszłym tygodniu a my mamy dla niego takiego newsa! A prawie nie było nadziei...
Jednak udało się.
Jestem z kici dumna, bo bardzo ładnie współpracował, widać było, że chce.
Po tym wszystkim przywiązał się do nas jeszcze bardziej. Jest bardziej przymilny, ufny na maxa, pięknie okazuje swoją kocią miłość... To wielka satysfakcja dla mnie. Tak bardzo chciałam, żeby to oczko wyzdrowiało.

Sierpniowe zmiany

2010-08-01T14:44:00.001+02:00

Wakacje to czas, kiedy wszystko staje na głowie. Lipiec obfitował w spokojną, niewyczerpującą opiekę głównie nad Jerzykiem i nad Michałem.
Sierpień zapowiada się głównie z Iwem, który wraca już z nad morza.
Albert wyjeżdża, Michał wyjeżdża i Jerzyk wyjeżdża. Oczywiście w różnych terminach i na różnie długi okres czasu.
W Sierpniu też kończy się moja stała współpraca z rodzicami Michałka. Od Września będzie miał nianię pełnoetatową, bo Jego mama wraca do pracy. Stąd też moje poszukiwania nowego podopiecznego albo podopiecznej.

Owocowa zmora

2010-07-23T15:11:00.000+02:00

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, jak zachęcić Alberta do konsumpcji owoców. Jak był młodszy, chętnie jadał owoce ze słoiczka. Był nawet taki moment, że nic innego nie wsadził do ust.
Teraz za nic w świecie nie chce się skusić ani na słoiczek ani tym bardziej na owoce w naturalnym kształcie. Ani truskawki, ani malinki, ani jagódki, jabłka, śliwki, banany, kiwi... nic. Zaciska usta i w krzyk.

Próbowałam przemycić je z jogurtem, z serkiem. Nic z tego. Koktajl? bleeee...
Najchętniej by jadł pizze, ziemniaki i suchą bułkę. Zupki jako tako. Raz lepiej raz gorzej ale powiedzmy, że toleruje.
Macie może jakieś sprawdzone metody na zachętę? A może po prostu odpuścić i już ?

Lato w pełni - dzieci w rozjazdach

2010-07-19T20:59:00.004+02:00

Lato się rozgościło na dobre, upał goni upał. W Warszawie ostatnie dni były nie do wytrzymania. Dlatego "moje" maluszki często są poza miastem. Iwo wyjechał nad morze, Michał często jest z mamą u babci, Albert niedługo też wyjeżdża i tylko Jerzyk został, bo póki co ucieka do dziadków tylko na weekendy. Także u mnie jakby luźniej w grafiku. Nie martwi mnie to szczególnie, bo za tropikalną pogodą nie przepadam, także więcej czasu spędzam w domu.
My w tym roku planujemy wyjechać dopiero we Wrześniu.

Ale, ale...
muszę się pochwalić...
dzwonią do mnie często rodzice i pytają o możliwość współpracy stałej, więc kto wie, czy nie przybędzie jakiś nowy podopieczny :) a może w końcu, dla urozmaicenia, będzie to dziewczynka?

No i mimo, że nie na temat ale napiszę Wam, że Broczek wraca do zdrowia! Rusza pięknie uchem, w którym wróciło całkowicie czucie. Już nie ropieje. A najważniejsze jest to, że już regularnie zamyka oko :) jeszcze nim nie mruga ale je zamyka, więc jest szansa na powrót do zdrowia. Chirurg, neurolog weterynarii, który prowadzi leczenie kici od początku, ostatnio był tak zaskoczony, że aż zaniemówił, jak mu z Brokim pokazaliśmy co potrafi. Facet miał łzy w oczach... Powiedział, że nasz kot zdrowieje, chociaż z medycznego punktu widzenia nie ma do tego prawa i chyba się to dzieje siłą woli jego pani...
W każdym razie moje wysiłki, masaże, ćwiczenia, pielęgnacja nie poszły na marne. Nadal się rehabilitujemy i jestem dobrej myśli, tym bardziej, że fizycznie jest już w 90% sprawny jak przed wypadkiem.
I w tym miejscu bardzo dziękuję za wsparcie i za wyrozumiałość wszystkim rodzicom, z którymi współpracuję. Jesteście kochani...

Odsłona czwarta - Jerzyk

2010-07-06T23:40:00.010+02:00

Moim kolejnym podopiecznym jest Jerzy, Jurek, Jerzyk...
Rodzice wołają na Niego Jerzyk, więc ja też.
Zajmuję się Nim już przeszło miesiąc. Jak zaczynałam miał sześć miesięcy, teraz kończy niebawem siedem.
Chodzę do Niego a raczej jeżdżę metrem, dwa razy w tygodniu i spędzam z Nim 4 godziny. Mieszka w bliskim sąsiedztwie Iwa, więc jest to duże ułatwienie, bo przeważnie prosto od Jerzyka wędruję do przedszkola właśnie po Iwa. Dzięki temu zachowuję ciągłość pracy i nie tracę niepotrzebnie czasu na dojazdy. A to teraz dla mnie bardzo ważne, ze względu na oko Broczka. Jestem w domu po 9h i to jest max, co kicia może być bez zakraplania.

Ale wracając do Jerzyka...

Jest spokojnym, dobrze ułożonym chłopcem. Jego świat jest ściśle związany z podłogą, po której już bardzo energicznie pełza a niebawem będzie raczkował ku wielkiej radości rodziców i mniejszej radości kotów w liczbie 3 sztuk :) Także kolejna zakocona rodzinka :)
Ponieważ okolica, w której zamieszkuje jest jedną z najbardziej zielonych części Warszawy, więc do parku mamy dwa kroki. Tam też chodzimy na drzemkę.

Po przebudzeniu, już niemal rytualnie karmimy słonecznikiem Gołębie, które poznają Nas i pilnie wyczekują chwili przebudzenia Jurka, by zlecieć się na jedzonko. Ależ wiele radości jest z tego karmienia! Jerzyk aż się rwie do sypania ziarenek i z otwartą buzią obserwuje spore stadko głodomorów. Oczywiście uciechę mają przy okazji inne dzieci.

Ciężki dzień

2010-06-23T21:17:00.002+02:00

Dzisiaj był, a w zasadzie jeszcze jest, bo piszę będąc u Iwa, ciężki dzień.
Od rana na nogach.
Najpierw sprzątanie w domu, bo kocinka trzepiąc uchem powoduje bryzgi ropy na podłodze i na meblach, więc muszę codziennie wszystko myć i czyścić.
Na 11:00 byłam umówiona z Jerzykiem ( o Nim będzie niedługo oddzielny post, bo jeszcze się nie znacie ) a zaraz po nim od 15:00 z Iwem i to do późnego wieczora a w zasadzie do nocy.
Na szczęście rodzice Iwa są ludźmi bardzo wrażliwymi i kochają koty, więc mogłam po odebraniu małego z przedszkola podjechać do swojego domu, celem zakroplenia łezek Broczkowi. Inaczej bardzo by go szczypało to oko :(
Była więc cała wyprawa tramwajem, potem metrem i na koniec autobusem.
Iwo zachwycony!
Kiedy weszliśmy do mojego domu okazało się, że Jemu również sprawia frajdę pobyt u niani. To taka odmiana od codzienności. Był taki podekscytowany, taki zaaferowany, że nie chciał wracać do swojego domu. Bawił się na balkonie, przypinał do suszarki spinacze, molestował pluszaki, podziwiał kwiatki ( Iwo bardzo fascynuje się wszelkimi roślinkami ), słuchał szumu muszli...
Koniec, dziecko ze łzami w oczach ubierało się do wyjścia. Na szczęście rogal na drogę i jazda metrem utuliły smutek związany z opuszczeniem mojego mieszkanka.
Teraz Iwo najedzony, wykąpany i utulony śpi smacznie a ja czekam na Jego mamę, która być może lada chwila wróci. A jutro... Michał i Iwo, taki jest plan :)
Dobranoc....

kot inwalida

2010-06-21T20:25:00.001+02:00

Jeszcze Wam nie mówiłam, że mój kotek uległ poważnemu wypadkowi :(
I nie wypadł z okna, jakby ktoś mógł pomyśleć...
Nie chcę opisywać samego zdarzenia, bo to nic przyjemnego ale muszę się wyżalić...

Było z nim tak źle, że leżał w szpitalu 8 dni. Miał zszywane podniebienie, dostawał kroplówki. Mało tego. Ma uszkodzone ucho, tak że na nie nie słyszy, oko, tak że nim nie mruga i nie zamyka go, błędnik, tak że się zatacza :(
Teraz jest już dużo lepiej, o niebo lepiej. Chodzi w miarę prosto, nie kiwa się na boki, nie przewraca na prostej drodze i nawet zakręca bez zataczania. Ucho się oczyszcza, więc sporo ropieje, natomiast oczko muszę codziennie kilka razy nawilżać łzami w żelu, również w nocy. Niestety o ile uszko przestanie z czasem ropieć, drugi błędnik opanuje jakość funkcje tego uszkodzonego, to oczko w zasadzie nie ma szans na powrót do normy :( A kot ma dopiero 2 lata. Jednak i tak go kocham bardzo, dlatego teraz musiałam przewartościować swoje życie i układam tak plany, żeby wpadać w ciągu dnia do domu, celem zadbania o oko. Jakoś na razie się udaje bez większych trudności. Rodzice moich maluszków to ludzie wrażliwi i rozumieją moją potrzebę doglądania kotka.

Ale...
Ponieważ Broczek ma, póki co, kłopoty z ocenieniem odległości i wysokości oraz potrafi się jeszcze czasem zachwiać, zatoczyć, to musieliśmy zadbać o jego bezpieczeństwo na balkonie. Do tej pory miał pozostawione z boku trzy szczebelki bez osłony, żeby mógł sobie wyglądać. Teraz mogłoby to się zakończyć lotem na dół, dlatego, żeby mógł nadal wyglądać ale bez wychylania się zainstalowaliśmy kolejną kratkę, którą obsadziłam pnączem bardzo odpornym na warunki atmosferyczne o nazwie Celastrus Dlawisz.
Tak to teraz wygląda:

Weekend z Alim jeszcze w słońcu, poniedziałek z Michałkiem już zimny i deszczowy

2010-06-19T20:19:00.005+02:00

Tydzień temu mieliśmy w ravkiem Alberta u nas w domu.
W sobotę głównie byłam z nim sama, bo rav pracował, natomiast niedzielę spędziliśmy we trójkę, dając możliwość rodzicom Aliego zająć się swoimi sprawami.

Oczywiście jak zawsze, pobyt u niani jest nie lada przeżyciem, fascynującą przygodą... Jak nie wiele małym dzieciom potrzeba do szczęścia...

Jednak główną atrakcją była wycieczka do Łazienek. Poczuliśmy się jak rodzice :)

Zajadaliśmy gofry z owocami, podglądaliśmy wiewiórki, kaczki, pawie...

Albert padł ze zmęczenia a my mieliśmy chwilkę dla siebie...

Pogoda jeszcze dopisywała, chociaż było już wyraźnie zimniej niż w poprzednich dniach.

Jednak kolejny dzień, to z goła inna aura...

Nie ziścił się pomysł pójścia do pobliskiego mini zoo Michałem :(

Mało, że było zimno, to jeszcze złapał nas deszcz. Mały Miś nie cierpi foli na wózku, więc czekaliśmy pod daszkiem aż przestanie padać.

Niestety... nie doczekaliśmy się...

kolejne Rota lub coś podobnego

2010-05-26T20:33:00.002+02:00

Dzisiaj była powtórka z rozrywki. Miała być wolna środa, skoro wolną niedzielę spędziłam z Michałkiem. I co?
Już od rana mama Alberta próbowała się do mnie dodzwonić. Kiedy w końcu włączyłam tel. okazało się, że tym razem Oni mają problem z czymś w stylu Rotawirusów.
Nie było rady, trzeba było się natychmiast zmobilizować i ruszyć na pomoc.
Pojechałam więc po Alberta, żeby odciążyć Jego zbolałych i osłabionych rodziców. I tak jak Michał, teraz Albert spędził dzień u cioci. I tylko kot nie nadąża za "moimi" maluszkami, bo o ile Michałek dopiero zaczyna nieśmiało raczkować, to Ali już biega i to bardzo żwawo. Musiał się więc duuużo szybciej ewakuować z miejsca na miejsce.

Oczywiście było dokładne zwiedzanie mieszkania i balkonu

Drzemka

oraz spacer.

Niestety mały Ali też cierpi na okoliczność wirusów jelitowych, więc za daleko nie mogliśmy się od domu oddalić. Dzisiaj było za zimno na przewijanie pod chmurką...

Rotawirusy atakują

2010-05-23T17:17:00.001+02:00

Miała być wolna Niedziela. Już planowałam, że po wczorajszym ciężkim ogrodowo dniu, dzisiaj zasiądę wygodnie w fotelu, na swoim kwiecistym balkonie i dokończę czytać "Zielone Drzwi" Katarzyny Grocholi. Tym bardziej miało być spokojnie, że rav został postawiony w stan gotowości powodziowej i do 20:00 ma dyżur.

Niestety...
Dzięki uprzejmości Rotawirusów musiałam swoje dzisiejsze plany zweryfikować i iść z pomocą do małego Michałka, którego rodzice padli ofiarą biegunki, wymiotów i bólu mięśni :(
Także poszliśmy na długi spacer zakończony godzinną drzemką

a potem Michał odwiedził mnie w moim domu, gdzie zjedliśmy posiłek i bawiliśmy się na balkonie, ku radości małego i już mniejszej radości mojego kota :)

To nie pierwsza "moja" rodzinka zaatakowana Rotawirusem, także ciężki tydzień przede mną.

Aaaaa
no i nie pochwaliłam się...
Jutro idę pierwszy raz do Jerzyka...
Ma 6 miesięcy i będę się nim zajmowała na razie dwa razy w tygodniu po 4 godziny :)

Sezon na ogród balkonowy czas zacząć :)

2010-05-22T20:33:00.000+02:00

Ponieważ wiosna mocno dała nam się we znaki zimnem i niskimi temperaturami, szczególnie w nocy, wiec tegoroczny sezon otwieram dopiero dzisiaj.

Najpierw podsumowanie po zimie.

Niestety zimę przetrzymał tylko Winobluszcz. Clematis próbował wypuścić listki ale kochana pani zima opieszale opuszczała nas w tym roku, więc wszystko zmarzło :(

A co w tym roku się pojawi na moim balkonie?
Ponieważ ravkowi bardzo przypadły do gustu Surfinie, więc tegoroczny wystrój będzie w nie obfitował.
Właśnie dzisiaj pojechaliśmy do Centrum Ogrodniczego i zakupiliśmy trzy wielkie Surfinie. Dwie zawisły na hakach

a jedna stanęła na środku balustrady.

No i kupiliśmy nowego Clematisa.

Musieliśmy zrobić dwa kursy, bo się wszystko nie mieściło do auta :) Takie duże te rośliny.

W planach jest zakup jeszcze dwóch takich dużych Surfinii, żeby była w nich cała balustrada i zamierzam od drugiej strony balkonu przymocować kolejną kratkę, do samego sufitu, bo marzy mi się na balkonie zimozielone Kiwi. Ale to w Czerwcu.

Po kolacji w Le Cedre

2010-05-16T11:34:00.015+02:00

Byliśmy w super restauracji! Polecam wszystkim.
Klimaty Libańskie, taniec brzucha, baldachimy, dywany, kanapy, lampiony, muzyka, pyszne jedzenie a to wszystko na starej Pradze Północ :)
Zakochaliśmy się w tym miejscu....

klikając na tytuł posta zostaniesz przeniesiony do Le Cedre

Nie od dzisiaj fascynuje mnie muzyka i kultura krajów arabskich, Turcji, Indii. Lubię też kiczowaty Bollywood :) a teraz namawiam ravka na mieszkanie w stylu Indyjskim. Na razie walczę...

Zmieniona niania

2010-05-14T08:43:00.005+02:00

Odważyłam się na zmianę :) Bałam się okropnie ale po kilku "ciachnięciach" nie było już odwrotu. No i strach był sporo na wyrost, bo się okazało, że jest całkiem fajnie :) Dziękuję mojej fryzjerce, Pani Ani, że mnie namówiła i zrealizowała zamysł w tak perfekcyjny sposób.
Mówię Wam, zaufana fryzjerka jest na wagę złota...

Taka odmieniona poszłam do Alberta.
Jakie te maluszki są spostrzegawcze! Od razu zauważył zmianę i chociaż jeszcze nie potrafi nic mówić pokazał gestami, że nie mam włosów przy brodzie i szyi. Widać było, że mu się podoba ;)

zewsząd chlipie... z nosa, z nieba...

2010-04-13T14:58:00.004+02:00

Iwo choruje od Niedzieli.
Także w życie wszedł awaryjny plan B, który zakłada, że w takiej sytuacji jestem z nim przez cały dzień a co za tym idzie Michał został dzisiaj odwołany.
Jesteśmy uziemieni w domu więc nie przeszkadza nam, że właśnie niebo nad Mokotowem zaniosło się ciemną chmurą i zaczął padać deszcz... Nawet w oddali słychać pojedyncze grzmoty.
Taka cisza w około, Iwo śpi, koty śpią, ciemno, mokro... Atmosfera w sam raz na bloga :)

Odsłona trzecia - Iwo

2010-04-11T21:03:00.007+02:00

Iwem zajmuję się najczęściej, bo przeważnie 5 razy w tygodniu.

Przeważnie odbieram go z przedszkola i razem spędzamy czas do powrotu rodziców. Zdarza się, że zajmuję się nim przez cały dzień a nawet kilka dni z rzędu.

Jest wesołym i mądrym 3 latkiem.
Z każdym dniem nabieram do Niego coraz większego zaufania. Już wiem, że pomimo czasem nieokiełznanej ruchliwości jest posłusznym i karnym dzieckiem.
Mam nadzieję, że polubił mnie tak samo jak ja Jego :)

Zadaje mnóstwo pytań i nie sposób się przy Nim nudzić. Ma 100 pomysłów na minutę. Część z nich wspólnie realizujemy.

Zabawy na palcach zabaw to jest to, co Iwo uwielbia. Wszelkie drabinki, tunele, karuzele... ale nie pogardzi też piaskownicą.

Sprawia mu przyjemność wspólne czytanie bajek, wyścigi samochodami i inne szaleństwa jakim się oddajemy.

Z kubkiem i piciem prawie się nie rozstaje, nie to, co z jedzeniem ;)

Jest też posiadaczem dwóch uroczych kotów (ku mojej ogromnej radości)

Gizmo:

Lala:

Śmierć - trudny temat...

2010-04-10T23:52:00.003+02:00

Rozmowa o śmierci jest ciężka, tym bardziej, kiedy trzeba wytłumaczyć dziecku czym jest i dlaczego przychodzi...
W obliczu dzisiejszej tragedii stanęłam przed tym trudnym zadaniem. Jak wytłumaczyć trzyletniemu malcowi, co to znaczy umrzeć i dlaczego ludzie umierają, mając także na względzie poglądy i wierzenia rodziców podopiecznego, które nie koniecznie są zbieżne z moim światopoglądem...

Nie pomijajmy tego trudnego tematu milczeniem... Dzieci obserwują, słyszą i w ich małych główkach mnożą się znaki zapytania. Trzeba rozmawiać z Nimi również o tych przykrych sprawach, o emocjach jakie towarzyszą śmierci o łzach i o smutku...
Uczmy Ich odchodzenia, rozstań. Będzie im lżej w dorosłym życiu.

Odsłona druga - Michał

2010-04-10T14:53:00.004+02:00

Michałem zajmuję się średnio dwa, trzy razy w tygodniu.

Jest uroczym 7 miesięcznym dzieckiem. Bardzo delikatnej urody, subtelny w gestach, póki co drobnej budowy ciała.

Jego świat jest bardzo zorientowany na mamę ale wyraźnie mnie polubił i akceptuje moją obecność.
Radosny i bardzo miły chłopczyk mimo, że zmaga się ostatnio z intensywnym ząbkowaniem, co czasem psuje mu humor.

Od niedawna odkrywa uroki świata z pozycji spacerówki, bo z gondolki mało było widać :)

Jednak nasze wspólne spacery przeważnie kończą się drzemką.

Jest smakoszem wszelkiego jedzenia i aktualnie uczy się pić z niekapka.

Sporo gaworzy a ulubione odgłosy to bbbbbrrrrrrrrrrrrr, jakby naśladował jadące auto.

Odsłona pierwsza - Albert

2010-04-09T17:32:00.011+02:00

Do Alberta chodzę dwa razy w tygodniu.

Jest już 14 miesięczniakiem. Sam chodzi, sam próbuje jeść i "rozgadał" się na maxa :)
Pokazuje też różki, kiedy wychodzi z niego mały uparciuszek.

Jest bardzo ciekawy świata.
Ulubione zajęcie to pchanie wózka, ganianie gołębi, otwieranie szafek i majstrowanie przy pralce.

Ulubiona zabawka to cymbałki, piłka, bączek i wszystko to, co nie powinno wpaść w Jego rączki.

Odkrywa też uroki placów zabaw :)

Chętnie bawi się w towarzystwie innych dzieci, chociaż na razie zadowala się tylko ich obecnością.

Zajęta na maxa :)

2010-04-07T23:46:00.005+02:00

Ostatnio tyle się dzieje, że nie mam czasu nic pisać a dodatkowo przez ostatni tydzień miałam awarię laptopa i dopiero dzisiaj została usunięta przez miłego Pana z serwisu Dell :) Także obiecuję na dniach napisać coś ciekawego o moich nowych urwiskach. Mam już zdjęcia także będzie dokumentacja w pełni :)

Cieplutko Was wszystkich pozdrawiam :)

Tygodnik "Polityka"

2010-03-22T21:15:00.000+01:00

W najbliższym numerze tygodnika Polityka ( 26.03 ) ukarze się artykuł, dotyczący propozycji ustawy o pomocy w legalizacji opiekunek dziecięcych. m.in. mój komentarz w tej sprawie ale nie tylko. Również dlaczego założyłam dg i jak to się odbija na moich relacjach z rodzicami podopiecznych. Także o tym, jak umowa o świadczenie usług dba o interesy obu stron i jej wyższość nad umową dżentelmeńską.

Jest komplet :)

2010-03-19T22:19:00.004+01:00

Dzisiaj ostatecznie zakończyłam "kompletowanie" podopiecznych. Tak jak pisałam, jest trzech przystojniaków.

Albert 13 miesięcy
Michał 7 miesięcy
Iwo 3 lata

Nowa ekipa ;)

2010-03-17T21:26:00.001+01:00

Moja sytuacja zawodowa zaczyna się pomału klarować. Co prawda są jeszcze zawirowania, zmiany, ustawienia ale mam nadzieję, że jakoś z głową to w końcu dopasuję i z Kwietniem ruszę do przodu.
Tym razem nie będę związana z jedną rodziną, tylko co najmniej z trzema. Co ciekawe, póki co na horyzoncie są sami chłopcy. Czyżby dziewczynki przestały się tak nagminnie rodzić?

Jednego już znacie....
Albert...

Tak ten, który cierpliwie czekał aż ciocia wyzdrowieje...
Jego mama bardzo mnie wspierała i dziękuję Jej za to, że nie zrezygnowała z moich usług, pomimo, że przez długie tygodnie do Nich nie przychodziłam.

A Albert?
No cóż... urósł, wydoroślał i jest taki słodki, że mogłabym go schrupać.
Nie każde dziecko, wbrew pozorom, daje się tak lubić. Musi zaiskrzyć, musi być chemia.
No i rodzice są ważnym elementem tej układanki. Jeśli są szczere, przyjacielskie kontakty, to współpraca układa się pomyślnie. A rodzice Alberta to wyjątkowi ludzie. Bardzo życzliwi, bardzo ciepli. Śmiało mogę napisać, że szczerze ich lubię. Tak bardzo lubiłam jeszcze rodziców Mikusia i Kacperka. Rodziców małej Zosi też, chociaż z Nimi aż tyle czasu nie spędzałam. Zosia miała przesympatyczną babcię. Wcześniej taki dobry, przyjacielski kontakt miałam z rodzicami Kariny i Aleksandry ale to są moi przyjaciele, więc jakby sprawa jest oczywista :)

Wracając jednak do meritum....

Na pewno Albert będzie pod moimi skrzydełkami. Dzięki niemu wrócę na stare śmieci, czyli do Józefosławia i to vis-a-vis Zosi :)

Drugi maluszek to Michał. Ma 7 miesięcy. Mieszka obok mnie, latem mogę do niego iść w kapciach :)

Losy trzeciego podopiecznego ważą się i mam nadzieję, że na dniach podejmę jakąś decyzję.

Także tym razem będzie urozmaicona praca. Zobaczymy, czy taka forma zda egzamin na dłuższą metę.

Ja chcę wiosnę!

2010-03-15T11:20:00.000+01:00

Nie wiem, jak u Was ale Warszawa znów zasypana, a było już tak fajnie... Wczoraj jak zaczęło padać tak skończyło dopiero dzisiaj rano. I od nowa jest biało ( na razie, bo jeśli szybko ten śnieg nie stopnieje to znów będzie czarno ) Tak to wygląda obecnie z mojego okna:

A ja już tak się do wiosny szykuję...
Nie tylko ja....
Moje roślinki też się przebudziły z zimowego marazmu:

Już planuję, co to będzie na balkonie, jak go w tym roku obsadzę... A tu zima nie chce sobie odejść :(

Czas na drugie śniadanie

2010-03-13T21:44:00.004+01:00

Drugie śniadanie często zdarza mi się jadać w pracy. Najprościej byłoby zrobić sobie zwykłe kanapki ale to takie passe...

Robię rano szybką, zdrową sałatkę, którą zabieram w pojemniczku i zjadam z chlebkiem.

Składniki ( często je modyfikuję ):
1/2 puszki kukurydzy
puszka tuńczyka w sosie własnym
dwie garści liści szpinaku
garść kiełków rzodkiewki
garść kiełków brokułów
1 cykoria
ok. 7-10 kawałków pomidorów suszonych w zalewie
szczypiorek i koperek suszony
Świeże zioła: bazylia, natka pietruszki, rozmaryn
oliwa z oliwek

Do miseczki wrzucam:kiełki, odsączoną kukurydzę, umyte i posiekane liście szpinaku, odsączonego tuńczyka, odsączone i pokrojone pomidory, posiekaną cykorię i zioła. Dodaję szczypior i koperek ( razem dwie łyżki stołowe ) i oliwę z oliwek.
Mieszam i....
gotowe

Efekt końcowy jest wyśmienity. Teraz już tylko przełożyć do pojemnika i gotowe. Czas przygotowywania 7 minut. Na prawdę zdrowa alternatywa dla kanapek :)

Maluch w wielkim mieście (tytuł interaktywny)

2010-03-12T09:25:00.001+01:00

Dostałam propozycję pisania felietonów dla magazynu "Maluch w wielkim mieście". Będzie o dzieciach, o mojej pracy. Ciekawe, śmieszne, prawdziwe historyjki z mojego życia zawodowego.

Pierwszy mój artykuł w numerze maj/czerwiec

Śniadanie niani, czyli co z rana wpada do brzucha :)

2010-03-11T09:18:00.000+01:00

Śniadanie to najważniejszy posiłek. Bez niego nie wychodzę do pracy. Ale póki co mój ośrodek głodu nadal próbuje mi przetłumaczyć, że wcale nie jestem głodna tak rano. Dlatego jadam coś lekkiego, wartościowego, co dodatkowo pobudzi moje jelita do pracy.

I tak:
Herbata zielona, to podstawa.

Potem wsypuję do miseczki:
Otręby
siemie liniane
pestki słonecznika
dodaję truskawki albo kiwi, zależy co mam
i zalewam to jogurtem naturalnym

I tak to wygląda:

Można dodać trochę migdałów, jeśli ktoś ma np. leniwe jelita, czyli męczą go zaparcia. Mój rav dodaje sobie jeszcze suszonej żurawiny, pestki dyni, orzechy. Mieszać można różne rzeczy, wedle uznania. Jedynie należy pamiętać, że pestki i orzechy są tłuste i nie odchudzają :)

Po ok.trzech godzinach jem drugie śniadanie, ale o tym kiedy indziej :)

Moja walka z nadwagą

2010-03-09T19:49:00.001+01:00

Dzisiaj z innej beczki.
Jak Wam wiadomo schudłam ostatnio sporo, bo już 20kg.
O ile na początku było to wynikiem kłopotów z przewodem pokarmowym, o tyle teraz, jest to moja świadoma walka. Nie żebym się głodziła... Broń Boże... Ja sobie krzywdy nie dam zrobić ;)
Postanowiłam już na zawsze zmienić swoje nawyki żywieniowe.
Dlaczego?
Bo oprócz chęci utraty masy ciała, doszedł do głosu rozsądek, który przez lata próbowałam zagłuszyć i zignorować. Teraz jem tak, żeby nie tylko przekładało się to na moją sylwetkę ale również na zdrowie fizyczne i emocjonalne. Wychodzę z założenia, że jestem tym, co jem.

Ponieważ wielkimi krokami zbliża się wiosna, myślę, że jest to dobry czas na zmiany. Z każdym cieplejszym promieniem słońca zaczynamy rozmyślać o ciepłych dniach, o lecie a co za tym idzie, o zdejmowaniu wszystkich ciężkich, zimowych ubrań i odsłanianiu naszego ciała. Dlatego chciałabym zachęcić tych, którzy jeszcze tego nie zrobili, do przeanalizowania swojej diety i do zmian, jeśli to konieczne. Poniżej postaram się przedstawić Wam, to, co ja zmieniłam do tej pory.

W całym tym odchudzaniu chodzi o zmianę złych nawyków.
Przede wszystkim postanowiłam zapomnieć, o istnieniu tłuszczów zwierzęcych, smażonych mięsach i ciężkich sosach.
I tak:

Podstawa to pięć posiłków dziennie, w w miarę regularnych odstępach. Nie podjadam w nocy, czyli ostatni posiłek spożywam nie później, niż trzy godziny przed snem. Rano, zaraz po wstaniu, wypijam przynajmniej litr wody. Dopiero potem zaczynam przygotowywać śniadanie.

Każdy posiłek jem powoli, niemalże celebrując go.

Trzeba nauczyć się zastępować niektóre rzeczy innymi.
Np. zamiast dodawać śmietanę, choćby celem zabielenia zupy, warto ją zamienić na jogurt naturalny. Jest nawet lepszy, bo się nie warzy.
I tak we wszystkich miejscach, gdzie normalnie używałam kiedyś śmietany, teraz zastąpiłam ją jogurtem. To samo tyczy się masła, które jest tłuszczem zwierzęcym, zastąpiłam je margaryną, czyli tłuszczem w 100% roślinnym, używam Ramy.
Makaron z pszenicy zamieniłam bezwzględnie na makaron razowy (ciemny), orkiszowy lub ( od biedy ) z pszenicy durum. Jem go tylko ale dente, wtedy nie wytracają się z niego cukry i jest dużo mniej kaloryczny. Ziemniaki zastąpiłam ryżem i kaszą, bo skrobia, którą zawierają, to nic innego, jak cukier.
Smażone mięsa wykluczyłam w ogóle i przerzuciłam się na mięso pieczone w folii, bez dodawania tłuszczu, lub na gotowane. Tutaj warto wspomnieć, że jest to głownie chudy drób, bez jakichkolwiek skór. Również wołowina, którą ew. gotuję.
Zapomniałam już o istnieniu panierek, kotletach schabowych czy mielonych.
Uważam na placki i naleśniki, nie jem ich za często, bo bardzo chłoną olej.
Jadam dużo ryb morskich, ale nie smażonych, tylko pieczone bądź gotowane np. na parze.
Wszelkie warzywa, które tradycyjnie gotowałam teraz robię na parze i pilnuje by były ale dente. Wtedy nie ucieka z nich tak dużo witamin i minerałów.
Pożegnałam się na dobre ze wszelkiego rodzaju zasmażkami, czyli nie zagęszczam, jak dotąd np. marchewki z groszkiem ani buraczków na ciepło.
Unikam zup, bo wywary są ciężkie i tuczące, chyba, że gotuję tylko na warzywach ( bez kostek np. knorr, bo są okrutnie tłuste i nie zdrowe ).
Spożywam dużo kiełków, sałat różnego rodzaju, ziół...
Pomidory to ważne źródło witamin, antyoksydantów i niezbędnego potasu. W okresie, kiedy nie jest na nie sezon, zastąpiłam je pomidorami suszonymi, nawet tymi w zalewie z oliwy z oliwek, którą również używam do sałatek, nie za dużo ale pamiętam, że jest zdrowa.
Nie kupuję i nie jadam słodkich jogurtów owocowych, serków homogenizowanych i innych tego typu produktów. Zawierają dużo sztucznych komponentów i ogromne ilości cukru. Przerzuciłam się na jogurt naturalny, do którego dodaję owoce,orzechy, pestki słonecznika ( ale z umiarem, bo są kaloryczne, mimo, że zdrowe ), siemie lniane i otręby. I tu ważna uwaga! Nie jem owoców po 15:00 i nie przesadzam z ich ilością, bo są słodkie.
Ze znanych składników wielu sałatek uważam na ilość spożywanej kukurydzy ( jest tucząca ) i absolutnie nie jadam majonezu. Zamieniłam go tak, jak śmietanę, na jogurt naturalny lub dodaję do sałatki tylko troszkę oliwy z oliwek.
Co do pieczywa, to przestały dla mnie istnieć kajzerki i chleb Baltonowski, czyli tzw. białe pieczywo poszło w odstawkę. Jem tylko ciemne pieczywo razowe. I tu trzeba czytać etykiety. To ma być prawdziwy razowiec a nie barwiony karmelem, który jest mega kaloryczny. Wybieram więc chleby, które "czuć" w dłoniach, czyli ciężkie wagowo, nie leciutkie, jakby dmuchane. Codziennie używam nie więcej niż trzy kromki pieczywa ale zupełnie z niego nie rezygnuję, bo jest potrzebne dla organizmu.
Jadam dużo chudego, białego sera np. ze szczypiorkiem ( o tej porze roku, wybieram suszony naturalnie ),ze świeżymi ziołami i kiełkami, które sama hoduję na parapecie w kuchni.
Unikam mieszanek przypraw i soli, bo zatrzymują wodę w organizmie.
Piję dużo wody niegazowanej i nie spoglądam nawet na Coca colę, Fantę i inne sztuczne świństwa. Herbata zielona dobrze oczyszcza z toksyn, także towarzyszy mi przy śniadaniach. Wszelkie soki kupowane w sklepach odstawiłam bezpowrotnie, bo tam jest kupa cukru i konserwantów. Wolę sama zrobić sok owocowy lub warzywny.
Co do warzyw, to przestrzegam przed nowalijkami, jeśli nie pochodzą z Waszego, niepryskanego ogródka. Takie młode warzywa chłoną okrutnie wszystkie środki ochrony roślin i inne świństwa.
No i unikam słodyczy ale jak już nie mogę wytrzymać, to jem loda waniliowego. To lepsze niż np. herbatniki, do produkcji których używa się ogromne ilości niezdrowych tłuszczów. Czasem skuszę się na naturalny miód, bo jest zdrowy.
Co do wędlin, to nie jadam w ogóle. Jest w nich ogromna ilość konserwantów, saletry, soli i barwników. Do kanapek używam pieczonego w folii mięsa. Najczęściej jest to filet z indyka lub schab. Ale na wieprzowinę radzę uważać, gdyż jest mięsem tłustym i wysoko cholesterolowym.

I tak to mniej więcej wygląda.
W szpitalu zostałam pochwalona za wyjątkowo dobrze poprawione wyniki badań, szczególnie za poziomy potasu, magnezu i wapnia oraz za niski poziom cholesterolu LDL, czyli tego "złego" i wysoki tego "dobrego", czyli HDL.

Teraz muszę jeszcze popracować nad ruchem, który ostatnio mocno ograniczyłam, ze względu na moje dolegliwości. Ale już nie ma przeciwwskazań, więc zaczynam się ruszać, tak systematycznie, planowo.
Także mam nadzieję, że dalsze kilogramy będę traciła w sposób zdrowy i rozsądny.
Jedynie walczę jeszcze z wypadającymi włosami, które jakoś opornie regenerują się, po mojej wcześniejszej, drakońskiej diecie, jaką sobie zafundowałam, cierpiąc na bóle brzucha.

Nowi podopieczni

2010-03-06T15:35:00.006+01:00

Od kilku dni nawiązałam współpracę z nowymi rodzinami, co zaowocowało kolejnymi podopiecznymi.

Pierwszy z nich, to 5 letni Salvador.
Bardzo miły chłopiec, dość ruchliwy, inteligentny ze zdolnościami malarskimi, jak na Salvadora przystało :)

Drugi, młodszy, Półtoraroczny Wiktor.
Przesłodki, bardzo grzeczny, "rozgadany i rozśpiewany" a na dodatek bardzo dba o porządek.

Tel nie milczy, więc jest nadzieja na kolejne słodziaki.
Zastanawiam się, czy nie pozostać przy kilku stałych podopiecznych ale takich dorywczych. Mam co prawda jedną propozycję współpracy całodziennej, przez pięć dni w tygodniu, przy bliźniakach ale jeszcze rozważam, czy się takiego wyzwania podjąć.

Legalizacja niań

2010-03-05T18:45:00.004+01:00

Dzisiaj W Polsat News o godz. 20:00 m.in. mój komentarz w sprawie nowego projektu ustawy, dotyczącej ułatwień w legalnym zatrudnianiu opiekunek dziecięcych.

Więcej na ten temat:

http://biznes.onet.pl/budzet-zaplaci-za-nianie,18563,3186918,1,prasa-detal

Powrót do aktywnej pracy :)

2010-03-01T22:13:00.000+01:00

Wyszłam ze szpitala.
Mam dobre wieści. Jestem zdrowa. Mam odstawione leki. Badania wyszły dobrze.
Mogę wrócić do pracy. Nie ma przeciwwskazań.
Teraz rozglądam się za nowym podopiecznym ( lub podopiecznymi ).

Pomysł na firmę

2010-02-17T16:52:00.004+01:00

Słuchajcie,
mam pewien pomysł, ale nie wiem, czy to ma sens, czy byłoby zapotrzebowanie na taki rodzaj usług itd... Dlatego napiszę w skrócie o co mi chodzi i jak to widzę a do Was mam prośbę....
Napiszcie mi, co o tym myślicie.
I z pozycji niań i rodziców i osób zupełnie postronnych. Każda opinia będzie na wagę złota :)

No więc...

Chodzi mi o agencję opiekunek dziecięcych. Ale nie o zwykłe pośrednictwo. Raczej coś na zasadzie firm sprzątających, jeśli wiecie, jak one działają.
Plan jest taki:
Ja zatrudniam nianie jako pracowników mojej firmy. Na pełny etat, na pół etatu z umową np. na czas nieokreślony lub dorywczo na umowę zlecenie. Idea jest taka, żeby wszystko było legalne.
Przed zatrudnieniem, nianie przechodzą testy psychologiczne i są przeszkalane w zakresie pierwszej pomocy przedmedycznej. Później, w trakcie trwania naszej umowy, dbam o ich edukację i doszkalanie. Oczywiście opiniuje Je lekarz medycyny pracy itd. Wszystkie przedstawiają zaświadczenie o niekaralności.
Otrzymują stałe wynagrodzenie. Przysługuje im prawo do urlopu. Wszystko tak, jak w "normalnej" pracy.

Natomiast jeśli chodzi o rodziców....

Rodzice podopiecznych podpisują ze mną, jako firmą, umowę o świadczenie usług, w której oczywiście są zawarte wszelkie ustalenia co do współpracy ze mną i wymagania wobec opiekunki. Honorarium płacą nie bezpośrednio niani, tylko mnie, bo to ja zapewniam nianiom wynagrodzenie. Oczywiście mogą opiekunkę dodatkowo premiować, byłaby to ich sprawa.

Jakie korzyści?

O ile z nianiami to wiadomo, praca legalna, liczą się lata pracy, ubezpieczenie, stałe wynagrodzenie itd.
A rodzice? Taka usługa byłaby droższa niż zatrudnienie niani prywatnie, na czarno. Muszą więc być jakieś korzyści.

I tu:
Gwarancja jakości usług.
Zapewnienie opieki podopiecznemu bez względu na dni wolne niani, czyli jak opiekunka jest na urlopie lub choruje ( tzw. zastępstwo ).
Pełne ubezpieczenie podopiecznego.
Odpowiedzialność finansowa za ew. szkody wyrządzone przez nianię.
Możliwość zmiany opiekunki, jeśli wcześniej wybrana nie spełniałaby oczekiwań.
Dostępność niań 24h/dobę.

I co myślicie? Ma to ręce i nogi? A może macie jakieś sugestie? Piszcie proszę komentarze :)

Nowa grupa dyskusyjna na GoldenLine

2010-01-17T20:05:00.005+01:00

Drogie nianie i rodzice, korzystający z naszych usług.

Mam przyjemność powiadomić Was, że z dniem dzisiejszym uruchomiłam nową grupę dyskusyjną na portalu GoldenLine.pl pod tytułem "zawodowa niania".

Na razie nie wiele się tam dzieje, ale mam nadzieję, że między innymi, dzięki Wam ta grupa zacznie żyć wieloma ciekawymi dyskusjami. Dlatego zapraszam serdecznie do udziału w forum, do tworzenia tematów, które chcecie poruszyć i do konstruktywnej wymiany myśli. Być może, z czasem nawiążą się nowe znajomości i nowe kontakty zawodowe.

http://www.goldenline.pl/grupa/zawodowe-nianie/

Jak zwykle mam problem z aktywnym linkiem w poście, więc zainteresowane osoby mogą kliknąć na tytuł i zostaną przeniesione pod wyżej podany adres :)

Umówiona w odwiedziny

2010-01-08T18:09:00.008+01:00

W Poniedziałek jadę w odwiedziny do moich byłych podopiecznych. Stęskniłam się za nimi bardzo... Mikołajek pewnie urósł, pewnie już pięknie mówi...
No i muszę przyznać, stęskniłam się także za ich rodzicami :) Za mamą w szczególności :) zawsze lubiłam sobie z Nią pogadać. Jest taka na luzie, spontaniczna.

Przeglądam ostatnio zdjęcia i porównywałam jak się zmieniali. Może teraz też im cyknę fotki, żeby było porównanie.

Mikołaj był takim kochanym przylepkiem. Troszkę uparty ale jaki słodki....

Byłam z niego dumna, kiedy stopniowo doroślał...
Stawał się coraz bardziej samodzielny...
Pamiętam pierwsze dni bez pieluszki,
pierwsze, zupełnie beze mnie, zabawy z innymi dziećmi...

Kacperek, z bujną czuprynką, bardzo wrażliwy chłopczyk, słodko przekręcający wyrazy...

Wyrósł na mądrego, bardzo samodzielnego chłopca...

Uwielbiałam, kiedy sam robił sobie kanapki, brudząc przy okazji otoczenie...

No i ta jego opiekuńczość względem młodszego brata... Chociaż jak trzeba było, to potrafił małego postawić do pionu :)

Muszę przyznać, że takie spotkania, już po zakończonej współpracy, są dla mnie magiczne...

Niedawno, dość przypadkowo, spotkałam małą Alę...
Ależ ten czas leci...
Miała niecałe trzy lata, kiedy przestałam się nią opiekować, a teraz...
duża pannica...
ma prawie 6 lat...

Moje pierwsze dziewczynki, siostry, Karolina i Zosia, dzisiaj mają kolejno 15 i 11 lat.
Nie widuję się z Nimi, bo aktualnie mieszkają we Francji. Może nawet mnie nie pamiętają...
Nie mam też ich zdjęć, bo wtedy jakoś tak nie przyszło mi do głowy, żeby porobić.

Karina i Jej młodsza siostra Aleksandra... Obiema zajmowałam się od chwili ich urodzenia. Kochałam Je, jak swoje... Poszłabym za Nimi w ogień...
Często słyszałam, że Karina jest krnąbrnym dzieckiem, że jest trudna... Broniłam Jej jak mogłam. Dla mnie była normalną, zdrowo rozwijającą się dziewczynką. Może troszkę bardziej ruchliwą niż inne dzieci, żywiołową ale nad wyraz rozumną... I miała takie piękne oczy...

A Zosia? (nie, nie ta malutka z Józefosławia) i Jej brat Łukasz...
Ależ mi dali popalić! Najczęściej wspominam wspólne posiłki... Rzucali w siebie czym popadnie... Leciały ziemniaki, kotlety, wylewała się zupa... Jedno drugiemu nie darowało. To była szkoła przetrwania :)

No i moja mała, słodka Zosieńka. Oczko w głowie... Długo się nią nie nacieszyłam :( A szkoda, bo dziecko cudowne...
Nigdy nie zapomnę jak pierwszy raz wyciągnęła do mnie swoje malutkie rączki... Jak uroczo okazywała uczucia... Nie zapomnę jak usiadła, jak wstała...

Albert... właśnie jutro do niego idę :) Ciekawe, czy mnie pozna... Dawno u Niego nie byłam... Na pewno urósł... W końcu to prawie roczniak...

Niania, która latami opiekuje się dziećmi, ma co wspominać....

pomału do pracy

2010-01-03T18:28:00.005+01:00

Pomału mogę podjąć pracę dorywczą :)
To dobry znak...
Także Albert wróci w moje ramiona a być może, czasem, dodatkowo przytulę jakieś dziecko, by rozłąka z rodzicami była mniej bolesna :)
Póki co, do czasu hospitalizacji, mogę pracować okazjonalnie.
A co będzie potem?
Może, w brew pozorom, nie wiele się zmieni...
Ale to na razie tylko zarys planów i moja słodka tajemnica :))))

Noworoczna niania

2010-01-01T15:46:00.001+01:00

Odchudzona o 13kg.

STOP!

2009-12-19T23:10:00.000+01:00

Kilka słów wyjaśnienia

2009-12-19T20:07:00.007+01:00

Na pewno zastanawiacie się dlaczego od pewnego czasu nic nie piszę a szczególnie o pracy, podopiecznych... Przecież po to jest ten blog...
Niestety...
Niania też człowiek.
Jestem chora...
Nie takie tam przeziębienie, czy grypa... nie...
Zaczęło się niemal niewinnie. Ból brzucha, biegunka... Po trzech dniach wysoka gorączka, kaszel...
lekarz uznał, że to jakieś kłopoty wirusowe.
Po 5 dniach utrata przytomności...
Pogotowie...
na sygnale do szpitala....
Diagnoza?
Bakterie. Antybiotyk. Do domu.
W ciągu tygodnia pogotowie przyjeżdżało do mnie 4 razy. I nic.
Ból w klatce piersiowej. Skoki ciśnienia, ciągła gorączka i ten potworny ból brzucha.... Schudłam 7kg.
Po tygodniu gorączka spadła, kaszel zelżał. Już miało być dobrze...
Niestety...
Ból brzucha znów dał o sobie znać i przy tym dziwne uczucie w sercu...
Późny wieczór. Lekarz na dyżurze w Centrum Damiana był zaniepokojony. No i te dodatkowe skurcze serca...
Rano przyjechało pogotowie.
Blok w sercu.
Znów jazda do szpitala.
Zostałam.
Odział ratunkowy MSWiA... Monitory, kroplówki... Cała doba męki.
I co?
W żargonie medycznym: "za bardzo zwalniam" Czasem zbytnio "przyspieszam".
Bradykardia i Tachykardia. Tak na zmianę.
Skierowanie na Odział Kardiologii Zachowawczej. Czekam... 17.II.2010 - taki termin.
W między czasie Holter do kitu, Echo w normie.

I tak to aktualnie wygląda.
Na zwolnieniu lekarskim co najmniej do czasu hospitalizacji.

A co z dziećmi?

Z bólem, ogromnym bólem serca musiałam "odejść" od Zosi.
Z tego miejsca chciałabym podziękować Jej rodzicom i dziadkom za okazane mi serce, wsparcie i wiarę, że jednak wrócę.
Ledwo zdążyłam "pokochać" Zosię i przyzwyczaić się do Jej rodziny a już muszę odejść. To bardzo smutne. Mam nadzieję, że Jej nowa niania będzie lepsza ode mnie...

A co z Albertem?

Czeka... Może ciocia jednak da radę chociaż troszkę odciążyć jego rodziców...

Rozliczenie z U.S. - Basia wybawieniem!

2009-11-19T19:47:00.006+01:00

Uff...

U.S. rozliczony!
Nie było łatwo, ale dzięki dobroduszności Basi, mamy mojego ravka, wszystko jest już jasne.

BASIEŃKO!
DZIĘKUJĘ CI ZA POMOC I CZAS JAKI POŚWIĘCIŁAŚ MOJEJ LAICKIEJ GŁOWIE, BY MI WBIĆ DO NIEJ ZASADY ROZLICZANIA!
JESTEŚ WIELKA!

Kwiaty dla Ciebie, kochana...

No i chwyciłyśmy we dwie byka za rogi i okazało się, że strach ( o wysokość podatku ) ma wielkie oczy...

Także teraz jestem prawie ekspert od księgowości :)

Albert...

2009-11-09T21:19:00.003+01:00

Tak, jak myślałam...
Albert okazał się przemiłym dzieckiem. Uśmiechnięty, pucołowaty chłopczyk :) Taki akurat do schrupania :)
Oczywiście, jako przedstawiciel płci męskiej, nie jest tak emocjonalny jak Zosia, która, nie da się ukryć, jest, jak na kobietę przystało, bardzo ekspresyjna, "gadatliwa" i przeogromnie pieszczotliwa.
Albert, typowy mężczyzna, oszczędny "w wypowiedziach", lubi być blisko i przejawia zainteresowanie kobiecymi kształtami :) Jednak dobrze wróży na przyszłość, bo pomimo swoich facecikowych cech, nie jest jak typowy przedstwiciel brzydkiej płci, śpiochem i łasuchem :))))

Nowy podopieczny :)

2009-11-06T11:21:00.001+01:00

Mam nowego podopiecznego. Jest młodziutkim, dziewięciomiesięcznym ( tak jak Zosia ) przystojniakiem o poważnym imieniu, Albert...

Nie, nie...

Zosia nadal jest "moją" główną dziecinką! I to się prędko nie zmieni :)

Albertem będę się opiekowała w weekendy, kiedy rodzice postanowią się rozerwać lub po prostu odpocząć, zdystansować. Taka ciocia awaryjna, dochodząca ale stała. Jutro idę pierwszy raz, na wspólną, zapoznawczą zabawę. Albert mnie jeszcze nie zna, bo kiedy byłam na rozmowie, z Jego rodzicami, to słodko spał.

Zobaczymy, jak się to wszystko poukłada ale jestem dobrej myśli. Rodzice to młodzi, bardzo sympatyczni ludzie, więc dziecko, dziedzicząc ich geny, pewnie też jest miłe :)

W każdym razie debiut jutro o 12:00, więc życzcie mi powodzenia :)))

Kocham - nie biję , kocham - reaguję, kocham - nie krzyczę, kocham - mam czas....

2009-11-04T22:32:00.001+01:00

Osobiście popieram całym sercem...

Warto przeciwdziałać przemocy!

Nie bądźmy znieczuleni na zło...

Nie bójmy się interweniować...

Pomagajmy...

Perypetie rozliczeniowe dział.gosp.

2009-11-04T12:22:00.008+01:00

I już Listopad...
Rozpoczęłam trzeci miesiąc rozliczeniowy mojej "firmy".
Jak idzie?
W ubiegłym miesiącu przeszłam piekło z rozliczeniem Zus-u, bo jak człowiek coś pierwszy raz robi, to nawet proste, wydawałoby się, rzeczy, okazują się trudne. A wszytko dzięki pracownikom Zus-u, którzy jak jeden mąż wyznają zasadę, że skoro petent nie pyta, to znaczy, że wie... Nikomu do głowy nawet nie przyjdzie, że może nie pyta, bo nie wie o co pytać...
ale.... przebrnęłam...
I nawet przy okazji książeczkę ubezpieczeniową załatwiłam :)

Teraz Zus już mam z głowy ale za to na horyzoncie czyha pierwsze rozliczenie z U.S, bo w ubiegłym miesiącu mój dochód ( po odliczeniu ulgi za rok 2009 ) nie osiągnął kwoty, od której płacenie podatków zaczyna być zasadne.
Jednak teraz czas na kolejne, lokalne piekiełko...
Aż skaczę z radości, że się muszę za to zabrać.
I co się okazuje? Pani w U.S owszem, poinformowała mnie na jakim druku Pit mam się rozliczać, ale zapomniała dodać, że to chodzi o rozliczenie roczne ( tym zajmę się w nowym roku ) a mnie interesuje, póki co, rozliczenie miesięczne :(
i dalej nic nie wiem...
A co najgorsze nie mogę znaleźć info ani na stronie U.S ani w ogóle w necie... może źle szukam?....
A czas płynie... do 20.11 nie daleko :(

Nic to! Dam radę! A jak już raz to przejdę, to później tylko bułka z masłem... :)

No i pozdrawiam, pozdrawiam.... Wszystkie Paniusie i Panów pracujących ciężko, w pocie czoła, w oddziałach Zus-u i U.S!!!!!!!! Bardzo serdecznie pozdrawiam!

Okolica kontrastów... piękna ale nudna zarazem :(

2009-10-17T18:42:00.007+02:00

Wspominałam już kiedyś, ze Józefosław, miejsce gdzie pracuję, jest nudne. Dzisiaj chciałabym ten wątek rozwinąć...

Jest to część podwarszawskiej miejscowości Piaseczno. A tak na prawdę modne ostatnio miejsce zamieszkania nowobogackich, tuż za granicą miasta stołecznego. Jakieś 5 lat temu rozpoczęła się ekspansja na te tereny. Wcześniej była to wieś, gdzie wrony zawracały, bez komunikacji, przytulona do południowej ściany lasu Kabackiego. Miejsce znane z katastrofy lotniczej.
Dzisiaj jedna z dodatkowych przyczyn zakorkowanej ul. Puławskiej.
I nic dziwnego... bez samochodu ani rusz.
Autobus, owszem, kursuje od 01.09.2009 linia podmiejska co 35 minut :( i tylko "muska" Józefosław od strony południowej. Ja np. muszę przejść 1300m od domu małej Zosi do przystanku, a inni mają gorzej.
Stąd też moje parcie na prawo jazdy.

Sklepy?
Jest kilka małych, wiejskich delikatesów, co to mydło i powidło za bajońskie sumy można nabyć.

Zabudowa?
Raczej niska. Przeważają zamknięte osiedla strzeżone z dwupiętrowymi bloczkami lub zabudową szeregową. Są tez domy jednorodzinne. Wszystko szczelnie zamknięte, hermetyczne, odizolowane. A dookoła pola, łąki, błota... No i las - rezerwat.

Spytacie pewnie co w takim miejscu można robić z dzieckiem? A no właśnie... Nie wiele. Póki co, Zosia jest mała, więc i tak zostają nam spacery w wózku. Jednak jak obserwuję inne nianie i mamy z dziećmi chodzącymi, to ogarnia mnie rozpacz... Nic tylko w samochód i do cywilizacji, na plac zabaw... Powiecie, no przecież do lasu możecie chodzić i tam się dziecko wybiega i na rowerku pojeździ. Racja, ale... Dojście do lasu jest utrudnione. Wzdłuż linii brzegowej są domy prywatne, jeden przy drugim i szczelnie go oddzielają. Jest jedno wejście, przy pomniku ofiar katastrofy - oddalone od nas o 3km.
Tylko proszę nie pomyśleć, że narzekam. Zastanawiam się jedynie, dlaczego ludzie zabudowując taki teren, nie przystosowują go do mieszkańców? Nie przystosowują infrastruktury? Przecież tutaj nic nie ma. Istne zadupie. O przychodni to już nawet pewnie nikt nie marzy, ale żeby placu zabaw nie było? Ławki? Ba! Przyzwoitego chodnika? Normalnych sklepów? Autobus jeden, jedyny, zapchany po brzegi, bo zapotrzebowanie ogromne a tu tylko dwa na godzinę jadą, o ile przyjadą? Mnie się to w głowie nie mieści... Wiecie, że tu nawet lamp przy drodze nie ma?

Ale, ale... są też pozytywy...

Ptaki śpiewają, pieski szczekają, koguty pieją... Człowiek bliżej natury jest... Zielone pola, łąki, las... I ten zapach z kominów... w końcu zaczął się sezon na kominki... i palone drewno... Bajecznie...
A wieczorem ciemno, gwiazdy widać... i cisza... żywego ducha nie ma jak wracam do domu. Czasem przemknie jakieś auto... Kupiłam sobie latarkę, żeby po ciemku, w jakąś dziurę nie wpaść, albo nie stracić zębów, na jakimś korzeniu :))) I wracam. Do domu, do mojego, znajomego zgiełku ulic, szumu, świateł... tutaj jestem u siebie. bezpieczna. W Warszawie.

Wczoraj był Dzień dziecka utraconego

2009-10-16T21:12:00.005+02:00

W tym miejscu chciałabym przytulić wszystkich rodziców, którzy noszą w sercu tęsknotę za małą istotką, którą pokochali a nie dane im było aby zaistniała dla innych...
Również tych, których dziecko urodziło się, by umrzeć przed nimi...

Nie zaistnieć

... gdy kobieta traci upragnioną ciążę...
:(

Świt...
Krew...
Umarło życie
we mnie...

A tyle wniosło nadziei,
marzeń...

Teraz łzy,
ból...

Może następnym razem...

Agnieszka Piotrowska
12.01.2008

hu hu ha, hu hu ha, nasza jesień zła...

2009-10-14T22:03:00.000+02:00

Istny kataklizm! Ledwo dojechałam na tą "moją" wiochę rano, ale nie sądziłam, że z powrotem będzie jeszcze gorzej... Cały dzień wiało i sypało mokrym, paskudnym śniegiem. 10h siedziałam zamknięta w wielkim domu, bo jak tu wyjść z małą na spacer? Choćbym miała szczere chęci, to nie da rady :( Tu nikt drogi nie odśnieża a chodników nie ma :(

"Niania - druga mama czy obca baba"

2009-09-27T18:00:00.002+02:00

Kulisy Tvn Style, wedle życzenia agi :)

2009-09-26T21:09:00.004+02:00

Słuchajcie, to czego nigdy nie zapomnę to to okropne krzesło! Co za męka! Ledwo się wgramoliłam a siedzenie na nim przez 40 minut było nie lada wyczynem! KOSZMAR! Nie mogłam się skupić na gatce, bo myślałam o tym cholernym barowym stołko-fotelu ;)

Ale po kolei...

Przyjechał po mnie kierowca z Tvn Style do pracy, bo nagranie było o 19:00 a ja kończę o 18:00. Były koszmarne korki a ja musiałam o 18:30 usiąść wizażystce na fotelu. Facet jechał świetnie! Byliśmy punktualnie. No i bardzo rozładował atmosferę i nerwy konwersacją i humorem. Poza tym czekał na mnie, aż skończę nagranie i odwiózł mnie do domu.

W charakteryzatorni (no może to za duże słowo) miła Pani zrobiła mi make up. Potem zostałam zaproszona do pokoju, salki nagrań. Moim oczom ukazało się 7 chłopa i 1 kobieta, która zresztą wcześniej ze mną rozmawiała i to ona głównie prowadziła rozmowę a w zasadzie wywiad, bo to były pytania i moje odpowiedzi. Był tez reżyser, który także wtrącał swoje trzy grosze i pytał o różne rzeczy. Reszta to operatorzy kamer ( 4 sztuki ), dźwiękowiec i jeszcze jeden od świateł. Oni wszyscy po jednej stronie a ja, na tym upiornym foteliku po drugiej - oświetlona, oni w zaciemnieniu. Mikrofon gigant wisiał mi nad głową.

No i się zaczęło... Zapadła cisza, światła przygaszono, i wszystkie oczy wlepione we mnie.... Chciałam uciec ale już nie mogłam, bo padło pierwsze pytanie... Myślałam, że nie dam rady na nie odpowiedzieć, aż się zapowietrzyłam ale jakoś pchnęłam pierwsze zdanie i dalej poszło.... po kilku minutach już nie widziałam tych kamer, tylko gadałam, gadałam, gadałam.... i myślałam o krześle :)
Ci wszyscy ludzie byli bardzo mili, sympatyczni. Wytworzyli fajną atmosferę. Wszystko było bardzo naturalne, oprócz pozycji na tym upiornym krzesełku.
Na koniec dostałam od reżysera kasztany, prosto z Łazienek, bo Tvn Style ma siedzibę zaraz przy parku.

I tyle...
było....
minęło....

Baju baj baju baj proszę Pana... Ja nie jestem taka pierwsza lepsza niania... :-)

2009-09-22T21:40:00.003+02:00

Byłam...
Przeżyłam...
Efekt?
Nie wiem...
Emisja od przyszłego piątku, czyli od 02.10.2009.
Tvn Style, program pt. Zawody, odcinek nianie...
Może coś ze mnie zmontują? :)
Co mówiłam?
Napiszę kiedy indziej, bo teraz padam...

Zakres zagadnień do rozmowy w Tvn Style

2009-09-17T10:03:00.000+02:00

Treść maila jaki otrzymałam od Redakcji Tvn Style:

"Witam Pani Agnieszko,

Przesylam Pani zagadnienia, ktore chcielibysmy poruszyc w naszym programie. Program nagrywamy 22.09 (wtorek) na ul. Kawalerii 5. Nagranie z Pani udzialem chcielibysmy zaczac o godz. 19.00 – jezeli moglaby sie Pani zjawic w studio o godz. 18.30 (zeby przypudrowac nos :-) ) - byloby idealnie. Przed godziną 18.00 przyjedzie po Panią nasz kierowca.

Jakby Pani mogla mi jeszcze napisac kilka slow o sobie: ile Pani ma lat, gdzie i jak sie Pani przygotowywala do zawodu niani, ile lat Pani pracuje jako niania, to bylabym bardzo wdzieczna :-)

Pozdrawiam,

Magda Malinowska

Zagadnienia:

- czy sa jakies szkoly/kursy, gdzie szkoli sie opiekunki do dzieci?
- w jaki sposob zalezc dobra opiekunke do dziecka, gdzie jej szukac?
- po czym podczas pierwszej rozmowy mozna poznac dobra nianie?
- co podczas pierwszej rozmowy powinno wzbudzić podejrzenia, że niania nie jest kompenentna?
- jakie cechy powinna posiadac dobra niania?
- jakich cech nie powinna miec?
- czy kazdy nadaje sie na nianie?
- czy słyszała Pani o niekompenentnych nianiach?
- jaka krzywde dziecku moze zrobic zla niania?
- jak radza sobie nianie z trudnymi dziecmi?
- ile zarabia niania? (tak mniej wiecej :-) czy jest to dobra pensja?)"

Tym razem w TV :)

2009-09-15T21:56:00.000+02:00

Tvn Style zaproponowało mi udział w programie, z cyklu o różnych zawodach. Nagranie odbędzie się 22.09. Kiedy na antenie? Jeszcze nie wiem... Jedyne co mogę zdradzić, to to, że będzie poważnie, profesjonalnie...

Jak to było dzisiaj?

2009-09-15T21:42:00.001+02:00

Chciałam Wam pokazać na filmie, jak wyglądają nasze spacery z Zosią, jaka okolica itd. Wszystko niby gotowe, film dzielnie nagrałam... Niestety mój Winamp tego nie czyta :( No nie wiem, czy dam radę to zmienić, ale jeśli się uda to wgram na bloga.
A tym czasem musicie się zadowolić zdjęciami :)

Najpierw spacerek:

Potem zabawa na trawie w przydomowym ogrodzie:

Przebrałyśmy się obydwie po spacerze. Ja ze względu na Zosiowe ulewanie a mała, bo wylała na siebie picie.

Światem zaczęła rządzić jesień ... Topi go w żółci i czerwieni ....

2009-09-12T12:44:00.011+02:00

Balkon nabiera pomału jesiennego wyglądu...
Niedługo przyjdzie czas na porządki i przygotowanie roślin do zimy. Już teraz bluszcz przyodział się w ognistoczerwoną barwę, Clematis brązowieje...
Muszę obydwa pnącza przesadzić jesienią do większych skrzyń i poprzycinać Clematisa, bo to odmiana, której nie należy przesadzać i ciąć na wiosnę.
Fasola szaleje nadal, chociaż już obrywam sporo pożółkłych liści.
Koniec lata widać też na drzewach za moim oknem. Brzozy zaczynają się złocić. A i szaro, buro dzisiaj... Dlatego póki jeszcze można oko nacieszyć roślinami porobiłam kilka jesiennych zdjęć na moim balkonie :).
Sami zobaczcie jak to wygląda:

Właśnie wysłałam Ravka do sklepu :) Ma przy okazji wejść do Obi, bo podobno sa już zimowe karmiki a ja potrzebuję nowe dla Sikorek :) W końcu jak zima za oknem, to kicia nie siedzi na balkonie i nuda... A tak ma własną osobistą TV przez okno ;) i zajecie od świtu do zmroku :))))

Tak, tak... Wiem.... Wariatka....

To jeszcze kilka zdjęć... a co....

Ale grubas z tego mojego kocura... Przytył ostatnio bardzo. Nie daje mu już innej karmy, tylko taką niskokaloryczną, dla kotów nie wychodzących z tendencjami do tycia. Weterynarz twierdzi, że póki co nie jest źle ale nie powinien już więcej przybierać, bo waży 5,30 kg. Miałam już w swoim życiu kilka kotów ale ten jest pierwszy zagrożony nadwagą. Może dlatego, że jakoś poprzednicy byli niejadkami a temu tylko michę pokazać, to nie odejdzie aż nie zniknie żarcie w jego brzuchu :))) Oczywiście mowa jest o karmie mokrej, bo do suchej ma dostęp cały czas i tylko tyle, ile powinien zjeść w ciągu doby.

Pierwsze spostrzeżenia i obserwacje :)

2009-09-11T23:26:00.005+02:00

Mała Zosia ma 8 miesięcy. Jest bardzo dobrze rozwiniętą dziewczynką. Sympatyczna i pogodna osóbka, jednak subtelnie zarysowuje już swój charakter. Z moich obserwacji wynika, że będzie to silna osobowość, bardzo pewna siebie, być może nawet apodyktyczna, jeśli w porę wszyscy się nie zaangażują w temperowanie jej. Póki co rodzice starają się nie dopuścić do sytuacji, kiedy dziecko przysłowiowo wchodzi na głowę ale babcia jest na dobrej drodze do totalnego rozpieszczenia małej :) W końcu taki jej przywilej...

Poznajemy się z Zosią wzajemnie i na dzisiaj mogę powiedzieć, że mała mnie akceptuje. Wie już, że ciocia nie na wszystko pozwala, że są pewne zasady. Jest na tyle cwana, że ze mną nie pogrywa ale z babcią robi co chce. Jednak jest to nadal maluszek, więc nie ma co przesądzać. A i babcia z czasem nie będzie tak często z nami.

Problemem natomiast są spacery. Nie ma tam gdzie z małą chodzić. Zostaje nam jedynie wędrówka ulicami i to bez chodników :( I tak pielgrzymki niań wędrują co dzień poboczem, ku niezadowoleniu kierowców...
A pro po tych innych niań...
Wiecie, ja to taka rozgadana, rozśpiewana niania jestem. Ciągle coś opowiadam, pokazuje, śpiewam, żartuję, wierszyki mówię... Pełno tego mam w głowie, więc jak to tata Zosi powiedział, sypię z rękawa. I tak, jak z Mikołajem śpiewałam idąc ulicami, to samo robię z Zosią. Tyle, że tutaj dziura, wszyscy się znają... Każdy po wózku poznaje, czyje to dziecko... Więc gapią się na mnie, jak idę i śpiewam np: "Gdy strumyk płynie z wolna" czy: " My jesteśmy krasnoludki hop sa sa".Niektórzy stają, żeby się poprzyglądać :) A nianie... Inne nianie jak zaklęte... Pchają wózki, tymi nudnymi uliczkami i cisza... Jak makiem zasiał... Nie wiem, co jest, ale mam wrażenie, że tutaj nikt z dziećmi nie rozmawia :( Na Służewiu gadająca i roześmiana niania była normalnym zjawiskiem, bo większość właśnie tak postępowała a tutaj... Jakoś tak cicho, drętwo... Aż mi głupio czasem, że ja tak nawijam... Może to ze mną jest coś nie tak? Nie wiem o co w tym chodzi. W każdym razie obserwowana jestem przez otoczenie i czuję się z tym nieswojo.

Artykuł przeniesiony

2009-09-11T22:31:00.000+02:00

Artykuł w Pani Domu ma się ukazać 23.09.2009, czyli w nastepnym numerze. Mam nadzieję, że tym razem to prawdziwy termin.

Artykułu nie ma :(((

2009-09-09T20:04:00.002+02:00

Niestety artykuł, który miał się ukazać dzisiaj w "Pani Domu" nie został zamieszczony. Póki co nie wiem dlaczego :( jak tylko będzie jakieś wyjaśnienie, to dam znać.

Działalność gospodarcza rusza wielką parą...

2009-09-05T19:49:00.009+02:00

Jeszcze tylko ostatnie sprawy...

1) Zus załatwiony. Złożyłam dwa formularze: ZUS ZUA i ZUS ZFA. Otrzymałam dwa numery konta, na które będę robiła przelewy.
Oficjalna stawka miesięczna to: 337,70zł. Oczywiście po zsumowaniu tych wszystkich, poszczególnych kwot składek: rentowej, emerytalnej, chorobowej ( nieobowiązkowa, ale warto ), wypadkowej, zdrowotnej.

2) Wizytówki gotowe:

Słabo widać na tym zdjęciu napis pod nazwą firmy, więc piszę co tam jest:
" Najtrudniej się w życiu czeka...
sprawiam, że ten czas mija bez łez"

a z drugiej strony:

Moje drugie źródło dochodu :)

Ruszyło od 01.09.2009. Już mam dwa rachunki ( dodatkowe ) wystawione :) Na Zus już zarobiłam. Oczywiście mówię, o dochodzie, który nie jest podstawowy. Mam jeszcze kilka pomysłów jak dorobić. Jeszcze wam nie pisalam, ale w skład mojej dział. gosp. oprócz opieki nad dziecmi i handlu internetowego wpisałam pośrednictwo pracy. Tak, tak... mam zamiar w niedalekiej przyszłości dołączyć do mojego biznesu prowadzenie Agencji opiekunek. Ale najpierw prawo jazdy i zakup auta :) Bez tego ani rusz. W końcu dwa lata szybko minął i trzeba będzie pełny Zus zacząć płacić.
Także zaczęłam nowy etap w swoim życiu. Dołączyłam do grona zaradnych, przedsiębiorczych i mam zamiar już nigdy więcej nie pracować u nikogo na etacie:) Czasy mojego niewolnictwa zostały zakończone. Sama jestem swoim szefem, wymagającym ale też wyrozumiałym :))))

3) Teraz jeszcze szybko muszę załatwić OC zawodu. Niestety okazało się, że moja ulubiona firma ubezpieczeniowa ING nie ma tego w swojej ofercie. W ogóle mało który ubezpieczyciel to oferuje. Ale znalazłam ciekawą propozycję w PZU. I chyba na nich się zdecyduję. Za ubezp. każdego dziecka, znajdującego się pod moją opieką, na kwotę 100000 zł płaci się roczną składkę w wysokości 305 zł. To nie jest dużo a jaki spokój wewnętrzny...

4) No i jutro jadę do salonu Orange przepisać tel na firmę a jak mnie wkurzą to rozwiążę z nimi umowę ( bo zmienili regulamin i mogę to zrobić bezkarnie do 30.09.2009 ) i przepiszę numer do Ery. a co! wszystko zależy jak bardzo się postarają z ofertą dla mnie i czy będą chcieli mi dać nowy aparat i to taki, jaki sobie wymarzyłam za rozsądną cenę :)
O taki:

5) No i w tygodniu koniecznie potrzebuję ściagnąć do domu speca od Internetu, bo też muszę dopisać do umowy swoją firmę i niech wreszcie ktoś podłączy Router, bo się sama za to zabieram od roku i jakoś mi nie wychodzi.... A mój rav do technicznych spraw nie bardzo, nie bardzo...
Nie po to sobie laptopa kupiłam, żeby go ciągle mieć na smyczy :) A bezprzewodowy internet to wielkie G.... ciągle zrywa... Na kablu sygnał jest non stop i śmiga....

Działalność gospodarcza rusza wielką parą...

2009-09-02T11:08:00.002+02:00

miałam napisać i nie mam kiedy :( ale obiecuję w weekend nadrobię straty...

Po pracowitym tygodniu pracowity weekend...

2009-08-30T22:20:00.003+02:00

Pierwszy tydzień z Zosią był bardzo wyczerpujący. Z kilku powodów.
Po pierwsze nowe otoczenie, nowi ludzie no i nowe dziecko. Nie oszukujmy się... Jest to niewątpliwie dodatkowy stres i emocje. Chociaż rodzina Zosi przyjęła mnie bardzo ciepło, to jednak jest to duża zmiana w moim życiu zawodowym. Przestawienie się z dwóch chłopaków, bądź co bądź już w wielu wypadkach samodzielnych, na malutką, bezbronną i zupełnie ode mnie zależną dziewczynkę, wymaga czasu i do łatwych nie należy.
Po drugie, dojazdy... Niby blisko a jednak daleko... Autobusem, na około 50 minut z przejściem sporego kawałka drogi. Więc się przesiadłam na rower, póki pogoda ładna i widno jeszcze po 18:00, jak wracam. Dlaczego rower? Bo na skróty, przez las Kabacki jadę 30 minut, całkiem spokojnym tempem. I tylko jeden feler... moja kondycja ostatnio podupadła :)))
No i upragniony weekend... Wczoraj od 19:00 do 01:00 byłam u 7-letniej Julii, bo Jej rodzice poszli na koncert Andrea Bocelli.
Dzisiaj, od rana pichcę, smażę i studiuję książkę Traccy Hogg "Zaklinaczka dzieci". Pożyczyłam od mamy Zosi.
A teraz kończę pisać, sprawdzę jeszcze pocztę i idę lulu, bo jutro pobudka o 05:00 rano...

Pierwszy dzień z Zosią...

2009-08-24T22:35:00.002+02:00

Minął pierwszy dzień...

Było wspaniale. Mała Zosia jest uroczą dziewczynką. Bardzo grzeczna i spokojna. Przez całe 10h ani razu nie zapłakała... No i chyba mnie polubiła... Teraz może być już tylko lepiej...

Natomiast Kacper i Mikołaj zaczynają tęsknić. Kacper dzisiaj po południu oświadczył mamie, że on jutro nie zamierza iść do przedszkola, tylko ja mam przyjść i to na cały dzień... :(

Wywiad

2009-08-21T22:26:00.001+02:00

09.09.2009 "Pani Domu" - wywiad ze mną i nie tylko... o nianiach i ich pracy...

Dokonało się...

2009-08-21T20:55:00.005+02:00

Wśród uśmiechu, tańców i śpiewów bywają takie szczególne dnie, kiedy z reguły wesoła niania płacze...

dzisiaj jest właśnie taki dzień...

Byłam twarda przy dzieciach ale teraz... Oczy puściły wstrzymywane łzy...

Będę tęsknić...

Oj będę...

:(((((

Ostatni, wspólny poniedziałek

2009-08-18T11:30:00.005+02:00

Poszłam na 15:00.
Dzisiaj Mikołaj był pierwszy raz w przedszkolu. Podobno było świetnie.

Nie widzieliśmy się od tygodnia, bo byli z babcią na wyjeździe. Przywitali mnie z radością :)

Namówili mnie znów na malowanie twarzy - ulubiona "maska" - Spiderman.
A niech im będzie...
Malowałam więc buźki farbami.
Potem poszliśmy ( tacy kolorowi ) na plac zabaw. Oczywiście chłopaki wzbudzali wręcz sensację na ulicy ku ich uciesze, oczywiście. Popisywali się przed przechodniami różnymi wygibasami, odgłosami... Na placu też wzbudzali nie małe zainteresowanie innych dzieci. Zabawa była przednia.
Szaleli do 19:00.
Brudni okropnie wrócili do domu, wprost w objęcia czystego, eleganckiego tatusia ;) A co!

Koniec tuż tuż... :((((

2009-08-16T16:50:00.004+02:00

Niestety...
Wszystko co się zaczyna musi się kiedyś skończyć :(
Jednym z mankamentów mojego zawodu są rozstania i ciągła zmiana. Ciężko zagrzać miejsce na dłużej, bo chcąc nie chcąc dzieci rosną, usamodzielniają się i... nadchodzi czas pożegnania z nianią... Witaj przedszkole!
Tak, tak...
Właśnie taki czas nastał...
Zostało 5 dni z "moimi" ukochanymi urwiskami :(((
Nie żeby od razu tak na zawsze, już nigdy więcej, ale... to już nie będzie to samo. Może czasami umówimy się na wspólną zabawę i lody, jednak nie będę już ich nianią. Przestanę uczestniczyć w ich życiu. Szczególnie młodszy - Mikołaj - będzie musiał nauczyć się żyć beze mnie, w nowym dla niego środowisku, czyli w przedszkolu. Mam nadzieję, że szybko przywyknie do nowych warunków.
Z drugiej strony czeka na mnie mała Zosia... na pewno słodka i urocza dziewczynka. W końcu jest teraz w najpiękniejszym okresie - ma pól roku...

ech....

rozdarte me nianiowe serce....

Zbliża się 01.Września! Czas pchnąć sprawę dział.gosp. do przodu.

2009-08-14T19:52:00.003+02:00

Wiosną pisałam, że złożyłam odpowiednie formularze w Urzędzie Gminy, celem rejestracji działalności gospodarczej.
Od dłuższego czasu mam już wpis do ewidencji i nadany numer Regon. Ponieważ data rozpoczęcia mojej oficjalnej dział. gosp. zbliża się wielkimi krokami, przyszedł czas na ciąg dalszy przygody z Urzędami i formalnościami.
Tak więc chcąc czy nie chcąc musiałam w końcu zdecydować się na jakiś bank, żeby otworzyć sobie konto firmowe. Bez tego ani rusz. Mój wybór padł na Multibank. Wypełniłam skomplikowany formularz na stronie internetowej i po kilku dniach kurier przywiózł mi dokumenty do podpisania. Jestem więc szczęśliwą posiadaczką konta Multistarter biznes.
w między czasie wyrobiłam sobie pieczątkę :)
Skoro poznałam swój numer firmowego konta, to nie było już przeszkód, żeby wypełnić formularz NIP-1 i złożyć go w U.S. Tak też uczyniłam. Oczywiście jako jednoosobowa firma będę się posługiwała swoim osobistym numerem NIP. Teraz czeka mnie jeszcze ZUS i ING ( żeby dopełnić formalności ubezp. wykonywanej przeze mnie pracy )
No i tyle...
Muszę jeszcze opracować treść umów, jakie będę zawierać z moimi usługobiorcami, przepisać na firmę kilka rzeczy, co by sobie rachuneczki odliczać od podatku i wydrukować wizytówki, które już pieczołowicie sama zaprojektowałam.
UF... tyle tego!

Głód to wróg dziecka...

2009-07-11T17:08:00.005+02:00

Kliknij na pajacyka i pomóż nakarmić głodne dzieci!
GŁODNE DZIECI NIE MYŚLĄ O NAUCE! NIE MAJĄ SIŁY NA ZABAWĘ!

Weekendy należą do mnie...

2009-07-11T16:21:00.002+02:00

Nie ma to jak systematyczność. Zawsze wszystko zrobione, nigdy, żadnych zaniedbań, uchybień. Mój Rav twierdzi, że jestem pracoholiczką ( domową ), pedantką, że myję to, co czyste, że odwalam kawał bezsensownej roboty. Może... Ale ja weekend mam dla siebie, kiedy wokół większość ludzi zakasa rękawy i sprząta, odkurza, pierze, robi zakupy, gotuje i.... pada w niedzielę wieczorem, żeby od poniedziałku znów iść do pracy. paranoja. Ja tam wolę oddać się słodkiemu nic-nierobieniu. Pospać do 9:00, poczytać książkę, pogapić się w TV lub kompa. Skoczyć na rower, pójść na spacer i na lody.
Dzisiaj chciałam spotkać się z koleżanką ale nic z tego, bo sprząta. Zadzwoniła Basia i żali się, że od rana walczy z kamieniem w wc ( jak to zrobić, żeby mieć kamień w kibelku? ). Sąsiedzi z lewej strony, oswajają się z odkurzaczem. Ci z prawej szorują balkon. A ja siedzę w fotelu na balkonie i sobie kawkę popijam. Bardzo miła świadomość, że inni mają tyle roboty a ja oddaję się błogiemu lenistwu. Nawet obiadu nie zamierzam gotować, bo zrobiłam to wczoraj. Cudowne uczucie! Jednak prawdziwym jest przysłowie, że "co masz zrobić jutro, zrób dzisiaj".

Zmęczona...

2009-07-11T09:55:00.002+02:00

Zaniedbałam bloga... :(
Jestem zmęczona. Marzy mi się urlop...
Chyba pojadę na kilka dni do mamy. Tam zregeneruję siły. W tym roku marnie z moim wypoczynkiem. Rodzice chłopców pozmieniali pracę, więc w nowej ciężko tak od razu o wolne, no i dodatkowo bardzo intensywnie wykańczają dom, żeby od Września w nim zamieszkać. A ja potrzebuję, na dodatek, chociaż kilka dni, na aklimatyzację w nowej rodzinie. Wszystko na raz, więc urlop w tym roku to nierealna sprawa. Chociaż podobno dziadkowie chłopców mają się nade mną zlitować w Sierpniu i przez tydzień mnie zastąpią w opiece nad Nimi. No i odejdę od Nich o tydzień wcześniej, żeby Zosia nianię poznała przy rodzicach, zanim zostanie ze mną sama na całe dnie.
Jednym słowem urwanie głowy.

Niezwykły gość...

2009-06-23T20:01:00.004+02:00

Już w zeszłym roku widywałam go czasem na moim balkonie. Teraz bywa u mnie stale. Wpada na pyszny nektar kwiatowy i sprawia, że moje roślinki kwitną jeszcze piękniej... Nie łatwo było mi zdiagnozować, kim jest ów nieznajomy ale udało się... Bywa mylony z kolibrem i tak go niektórzy przezywają ale tak naprawdę to Fruczak gołąbek... Mówię Wam, cudeńko! Niestety nie posiadam obiektywu do zdjęć makro, więc fotkę zapożyczyłam, żeby udowodnić zjawiskową urodę owego Fruczaka.

Nowe nabytki :)

2009-06-17T20:05:00.002+02:00

Kupiłam nowe kwiatki :) Ech... wystarczy wyjazd za miasto i sklep ogrodniczy na trasie :)

Tęcza po burzy

2009-06-11T19:53:00.009+02:00

Pisałam już, że ostatnio Warszawę nawiedzają ulewy i burze. Właśnie przeszła kolejna pompa. A teraz jest tak:

Nie mogłam się oprzeć urokowi tego cudownego zjawiska, danego ludziom jako przymierze i obietnica, że nigdy więcej nie będzie na ziemi potopu. (Rodzaju 9:8-17)

Kwiatki niani, czyli expresowy skrócik z balkonu ;)

2009-06-11T16:11:00.005+02:00

Teraz tak to wygląda:

Fuksje kwitną cudownie, Clematis choruje ale dał radę zakwitnąć, Surfinie pięknie kwitną i rosną jak co roku, Fasola wisi uroczo za balustradą i też kwitnie, chociaż jest mocno nadwątlona ostatnimi warszawskimi ulewami. Zrostka ulewy przetrwała ale jest cała oblepiona ziemią i niefotogeniczna, póki co ;) a Lepnica jedna trzyma się dobrze a inne też kurują się po potopie :( Niestety lało tak intensywnie, że woda stała w skrzynkach po brzegi, mimo, że ma dziurki od spodu i drenaż z kamyczków na dnie. Chyba zbyt dobrą ziemię im zafundowałam. Trzeba będzie ją zmieszać z jakąś bardziej przepuszczalną.

A co do fasoli i tego jaka jest bujna ( zważywszy, że jeszcze niedawno była tylko fasolką w ziemi ):

Pamiątka wspólnych chwil...

2009-05-24T17:57:00.004+02:00

Zrobiłam dwa kolaże. Jeden dla Mikołaja a drugi dla Kacpra. Planuję dać im te wspomnienia na pamiątkę, tylko nie mogę się zdecydować w jakiej formie. Proszę powiedzcie, czy:
1) Zrobić nadruk na koszulkach
2) Zrobić nadruk na kubkach
3) Zrobić nadruk na talerzach
4) Oprawić jako obrazki w antyramie
5) A może w ogóle jeszcze coś innego, tylko co?

Cudowne lata Agnieszki....

2009-05-23T21:06:00.003+02:00

Atak much, muszek i meszek...

2009-05-20T19:38:00.003+02:00

Jejku!!!!!!!!!!!!! wrrrr....
Czy Was też tak denerwują te paskudne, wszechobecne i natrętne muchy?
Jakiś atak, plaga, czy co? Place zabaw opanowały meszki, które gryzą jak komary i tak samo są natrętne. Nie daje się wytrzymać. Nad wodą i w parku też zatrzęsienie meszek i jakiś takich małych much. U mnie na balkonie chyba plaga tego świństwa. Nie da się posiedzieć. Już nawet spryskałam rośliny, bo myślałam, że to do nich tak to paskudztwo leci i nic... Ale to nie koniec. Od tygodnia obserwuję "wysyp" robacznic, takich grubych, tłustych ohydnych much. bleeee! Coś wstrętnego! I nie mam pomysłu, jak je z mojego otoczenia wytępić. O ile te wielkie, robacznice wystarczy szmatą wygonić za okno, o tyle z tymi małymi to nie takie proste. Lecą do twarzy, wczoraj jedna franca wpadła mi do oka a dzisiaj małemu. Darł się w niebo głosy i wyrywał się jak mu usiłowałam ja wyjąć. Koszmar...

Kocie figle...

2009-05-10T08:47:00.013+02:00

Godzina 05:00 słońce wstało, ptaki wstały, kot wstał. Słońce i ptaki są na zewnątrz a kot zamknięty w domu.
"Dlaczego ta moja Pani jeszcze śpi? W miskach pusto, kuweta przyjęła moje siusiu ale trzeba posprzątać! Nie cierpię mieć brudnej kuwety! No i żaluzje pozasłaniane i balkon zamknięty... Muszę koniecznie ich ( a najlepiej ją )obudzić..."
I co robi? Szura miskami po podłodze w kuchni, demonstrując swój poranny głód - śpią. Walenie i drapanie w kuwecie - śpią. Parapet i łapkami tarmoszenie żaluzji - śpią. Ostatnia deska ratunku... Wskakuje na łóżko i nad samym uchem rozlega się przeraźliwe mmmiiiiaaałłłłł!!!!!!!!!! No! wreszcie się obudzili.
Pan odwraca się w drugą stronę a Pani wstaje ku kociej radości. Najpierw ceremonia powitalna i ósemki między nogami. Pani o mało co się nie przewróci, bo kicia włazi pod nogi. Zaczyna się codzienna obsługa Broczka. Najpierw kuweta, potem miski. Mokra karma, sucha karma, wymiana wody na świeżą. Kot oczywiście wszystko nadzoruje ale ma ważniejsze sprawy na głowie niż jedzenie. Kolej na balkon. Prowadzi Panią do drzwi balkonowych i upomina się o swój wybieg. Poszedł... Co robi? No to zobaczcie:

Futrzak najwyraźniej zadowolony a Pani? No cóż... Niedzielne poranki mogłyby się zaczynać później ;) ale co zrobić? Nie miała baba kłopotu wzięła sobie kota... Do łóżka już nie wracam, bo i tak nie zasnę. Pozostaje mi przyłączyć się do kociska, tylko nie ma mi kto zdjęcia zrobić, bo rav słodko śpi...

Z wizytą u niani

2009-05-09T14:53:00.016+02:00

Dzisiaj od rana miałam gości. Moi podopieczni wpadli z wizytą, bo ich mama musiała pozałatwiać kilka spraw a tata wyjechał. Czasem tak robimy, że dzieciaki przyjeżdżają do mnie, tak dla odmiany. To było szalone 5 godzin. Najpierw była obiecana bajka. Później poszliśmy na patio, gdzie jest duuużo miejsca do biegania no i świetny plac zabaw. ( Faktycznie, co jak co, ale patio mamy doskonale zorganizowane. Są dwa duże place zabaw, pełno ławek i pewność, że nigdzie dziecko nie wyjdzie, że w psią kupę nie wdepnie itd. )Oj działo się, działo...

najpierw drabinki i zjeżdżalnia:

Potem bujany koń i tygrys ( chyba? )

I wreszcie przerwa na biszkopty i picie. A co, w końcu u niani bywają tylko czasem ;)

No i nadszedł czas na piaskownicę. To dopiero frajda, tym bardziej, że u niani zabawek pod dostatkiem :)

Wyczerpani wróciliśmy na zupkę. W między czasie chłopaki szaleli:

aż ciężko było zrobić zdjęcie, dlatego takie poruszone. Wszystko się zmieniało jak w kalejdoskopie...

Na koniec oczekiwanie mamy na balkonie:

Uf! Dałam radę. Rav wyniósł się do teściowej, żeby nie przeszkadzać ( chyba, żebyśmy my jemu nie przeszkadzali )... Kot przesiedział na balkonie w swoim domku, szczęśliwy, że ma się gdzie schować przed atakiem małych rączek.
Teraz słodkie lenistwo weekendowe i wolny cały przyszły tydzień :) O tak! Zasłużyłam na odpoczynek...

Kupiłam Sukulenty

2009-05-08T18:48:00.010+02:00

Kupiłam dzisiaj malutkie Sukulenty. Są piękne, tylko w ogóle nie wiem, jak je pielęgnować. Nawet nie wiem jak się nazywają, bo napisali tylko Sukulent :( Pomocy! Kto wie, co za roślinki nabyłam?

Krótka relacja z balkonu niani

2009-05-07T11:44:00.015+02:00

Poprzednio w temacie balkonu pisałam o sianiu, wzrastaniu i porządkowaniu. Dzisiaj w telegraficznym skrócie jak to wygląda obecnie. Otóż:
fasola ozdobna wzrosła pięknie:

Lepnica też rośnie w normie:

Zrostka jest jeszcze bardzo malutka, więc nie robiłam zdjęcia a Powojników nie ma...

Pięknie natomiast pnie się w górę mój Clematis i Winobluszcz:

Posadziłam jeszcze kilka roślinek ( nie pytajcie co to, bo nie wiem :) )

No i oczywiście przeniosłam na balkon zioła, które oprócz funkcji dekoracyjnej pełnią rolę przypraw w mojej kuchni:

Na hakach jeszcze nic nie wisi ale będzie :)

Natomiast Broki ma swój "domek" na balkonie i gdyby nie latające nad nami samoloty, które w Maju zawsze lądują nad naszym blokiem, byłaby pełnia szczęścia.
Jak go w tym domku "cyknę", to wkleję zdjęcie, bo póki co nie dał się sfotografować. Jak tylko widzi, że zaczynam coś kombinować przy nim z aparatem, to od razu wyłazi z budki i kręci ósemki między moimi nogami. Jakiś ostatnio jest pobudzony. Muszę go przyłapać jak będzie spał.

Dzień 11.V.2009.
Dopisek ap ropo latających nad naszym osiedlem samolotów.

Jak co roku, aby tradycji stało się zadość, miesiąc Maj jest pod znakiem latających samolotów pasażerskich ( głównie ale nie tylko ) nad Ursynowem a dokładniej nad jego częścią. Mam tę przyjemność mieszkać akurat pod korytarzem powietrznym dla lądujących maszyn, co skutkuje takimi oto widokami z okna od wczesnych godzin rannych do późnych godzin wieczornych.

Atrakcji co nie miara, Adrenalina podwyższona o efektach słuchowych nie wspominając...

Niania na majówce

2009-05-02T21:59:00.012+02:00

Wreszcie ciepło i wolne w jednym czasie...
Postanowiliśmy jakoś urozmaicić sobie wolny długo-krótki weekend majowy. Jak na mieszczuchy przystało wybraliśmy się na łono przyrody. Spakowaliśmy kota i ruszyliśmy na przeciw przygodzie, czyli wypad na działkę do Basi. Broki już w samochodzie postanowił zaszaleć i z krzykiem oznajmił, że on w transporterku jechał nie będzie. Nie było wyjścia. Musiałam udostępnić kocinie swoje kolana. O tak! Jazda z nosem przy szybie jest o niebo atrakcyjniejsza...
Na miejscu byliśmy po godzinie. Ale super! Wreszcie świeże powietrze, cieplutko, cichutko, tylko ptaki słychać... rozkosz dla zmysłów! Kotkowi też się podobało. Buszował po działce, chociaż ograniczony smyczą. Bądź co bądź to miejski kanapowiec i puszczenie go wolno mogłoby się źle skończyć. Jednak do ganiania mrówek i pająków specjalnie wiele nie trzeba. Wystarczy się "powalić" w trawie.

Przy okazji wybraliśmy dla Broczka brzozowy drapak na balkon.

Nie omieszkaliśmy też wybrać się na spacerek.

Było wspaniale. Obiad jedzony na dworze, w miłym dla oka otoczeniu. Dobre towarzystwo. Piękna pogoda... Na prawdę udany dzień.

Teraz jesteśmy już z powrotem w domu. Rav i Broki śpią pijani powietrzem. Zaraz do nich dołączę...

Niania zakłada działalność gospodarczą

2009-04-26T18:06:00.006+02:00

Zaczęło się...
Poszłam do Urzędu Gminy. Pobrałam formularz EDG-1 tzw. Wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej.
Wypełniłam go starannie. Odnalazłam odpowiedni PKD do zakresu mojej działalności. Wpisałam nazwę firmy. Jutro złożę go w Gminie i poczekam 30 dni na wpis do rejestru. Miała być od 01.04.2009 tzw. rejestracja jednookienkowa. Niestety jak to w Polsce bywa, nie do końca wyszło, jak planowano ale przynajmniej nie będę musiała do Urzędu Statystycznego jechać z wnioskiem o przyznanie numeru Regon. Załatwi to za mnie Gmina.
Jeśli chodzi o US i ZUS to niestety muszę pofatygować się osobiście. Zanim to jednak nastąpi, zlecę wykonanie logo firmy ( taki mam kaprys ), zaprojektuję wizytówki i wzór pieczątki. Poczyniłam też pewne kroki do założenia firmowej strony www, bo zamierzam swoją działalność poszerzyć o kolejne usługi, oprócz bycia nianią. Blog oczywiście nadal będzie kontynuowany. Muszę też dokładnie przemyśleć wzory umów, które będę przecież zawierać. Rozglądam się pomału za sensowną ofertą ubezpieczenia mojej działalności, w razie jakichkolwiek kłopotów.
Reasumując.
Zakończyłam etap planowania i układania. Teraz zabieram się do działania. Trzeba wziąć sprawy we własne ręce. Tym bardziej, że jest to z korzyścią nie tylko dla mnie, ale i dla rodziców, z którymi będę współpracować. W końcu koszty ponoszone z tytułu współpracy z legalną nianią, można odpisać sobie od podatku dochodowego :) Zawsze to jakiś mój atut, o czystym sumieniu nie wspominając...

Praktycznie ubrana niania

2009-04-24T16:41:00.007+02:00

Mamy wiosnę. Ciepło, słonecznie, chce się żyć... a nianie na placach zabaw szare, ponure, jeszcze jakby zimowe....
Mam na myśli strój.
Jak ubrać się do pracy? Wiecie, że to nie takie proste? dlaczego? Bo niania powinna (według mnie) wyglądać czysto, schludnie ale i kolorowo, praktycznie a jednocześnie, ponieważ jest z reguły kobietą, na pewno chciałaby wyglądać atrakcyjnie.

Ja np. dzisiaj ubrałam się fajnie, kolorowo ale mało praktycznie. Mogłam sobie na to pozwolić, bo wiedziałam, że będę w pracy krótko. Jednak i tak okazało się mało wygodnie. Założyłam spódnicę... długą, rozkloszowaną, do samej ziemi. Porażka! Wyglądałam ciekawie, nawet słodko i co z tego, skoro umordowałam się niemiłosiernie. Każde schylenie się czy kucnięcie pociągało za sobą albo wybrudzenie spódnicy albo podtrzymywanie jej. A jak na złość trzeba było co chwilę takową czynność powtórzyć. Nigdy więcej takich spódnic do pracy!

W takim razie co zakładać na siebie? Spodnie. To już wiem. Ale nie jakiekolwiek. W mojej szafie można znaleźć sporo par spodni, jednak nie wszystkie się nadają. Np. takie bez kieszeni. Na spacerze lub na placu zabaw niania obowiązkowo musi być wyposażona w chusteczki higieniczne, tel komórkowy też warto mieć przy sobie na wypadek, gdyby rodzice dzieci dzwonili. Kieszenie są nieodzowne. Ręce niani muszą być swobodne, żeby w razie czego np. złapać dziecko.

Inny dylemat to: torebka czy plecak? Wiadomo, torebka jest elegancka ale czy praktyczna? Jeśli mamy do czynienia z dzieckiem w wózku to powiedzmy, że torebka może jechać pod siedziskiem ale trzeba uważać na nią kiedy oddalamy się od wózka. Jednym słowem lepszy jest plecak. Nie duży. Ja taki noszę. Mam tam wszystko... Od moich babskich, niezbędnych drobiazgów po dziecięce chusteczki wilgotne, pieluszkę na zmianę w razie czego, picie, kanapki. Dzięki temu mogę powiesić go na wózku, a kiedy potrzebuję, to zakładam na plecy i jest mi wygodnie.

Kolejna sprawa: buty. Rozczula mnie widok niań ( i mam ) na placach zabaw, w butach na obcasie. Pewnie, że noga w takim obuwiu wygląda świetnie ale jak ma nadążyć za dwulatkiem? Jak w takich butach wdrapać się na drabinki? A czasem trzeba, bo maluch wejść potrafi a z zejściem to już różnie bywa. A jak wygląda wówczas zabawa w piaskownicy? Wiecie jak? Dziecko SAMO się bawi a niania na ławeczce siedzi, bo ją nogi bolą a poza tym gdzie w takich pantofelkach do piaskownicy?... Dlatego ja do pracy zakładam obuwie sportowe.

I jeszcze co do kolorów. Dobrze jest, jak świat dziecka mieni się kolorami. Nie żeby od razu jakaś pstrokacizna ale litości! Nie czarno, szaro, buro. Moja garderoba jest kolorowa. Uważam, że w kolorach każdemu jest do twarzy a niani szczególnie. Bo niania oprócz praktycznego stroju, fajnie, jak jest pogodna i wesoła. Kolory bardzo temu sprzyjają.

Ale się na mądrzyłam!